“Ĉio estas dank' al vi,” deklaris la faraono Ahn-aton himnante la Centron de la Universo, kaj Dunkan Maclean, rigardante la parcelon de sia patro, kie la greno ore maturiĝis, emus konfirmi la aserton se li konus ĝin.

“Vi estas patro kaj patrin' de l' kreitaro tuta.” Sekve de ĉiu Filo-de-la-knabo-Jano, aŭ Maĥ-gil-jian aŭ Maclean, kaj ĉiu ano de ĉiu klanido apartenanta al Klano Giljan.

“L' okuloj, se leviĝas vi, turniĝas al vi ĉie.” Jano Gill etendis la brakon kaj malfermetis la trian kaj kvaran fingrojn por kontroli ĉu la nubeto ja fornaĝis; la lumego kiu traradiis la fendeton blindigis lin, kaj li rekuŝe faligis la malseketan dorson sur la razenon.

“La tuta tero gajas. Kant', muziko, ĝoj' jubilas.” Donald Maclean envie rigardis la junulojn vestitajn en malpezaj ĉemizoj inter la gajaj amasoj rigardantaj, kaj kuntirante la ŝultrojn  malkomforte sub la humida plejdo, blovis en la buŝtubon de sia sakflutaro prelude al konkurso.

“Palaco via estas la ĉielo malproksima.” Tro malproksima por Ĝon Maclean, kiu ŝvitante bedaŭris ke la gepatroj iam forlasis la mar-duŝitan insulon de ruĝa granito kie li naskiĝis, por veni Glasgovon.

“Estiĝas ĝerme el la ter' herbetoj, floroj ĉiaj.” Jes, kaj velkas des pli rapide sub la glora ardo, kiel sentis Ina Maclean dum ŝi rigardis la paliĝantajn kolorojn de la restantaj ses-sep dalioj en la bedo sub la fenestro.

Ĉ ĉ Ĝ ĝ Ĥ ĥ Ĵ ĵ Ŝ ŝ Ŭ ŭ