Jump to content


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 01/05/15 in all areas

  1. 3 points
    Our friend Bill Chapman, an Esperantist since the age of 16, sadly passed away peacefully on Thursday, May 21 2020. Bill had been battling cancer, with his usual cheer and optimism, over the past year. Unfortunately, despite steps to isolate him, Bill contracted Covid-19 and was taken to hospital, where he left us, although not before telling the nursing staff all about Esperanto, true to form! It isn't possible to do justice to Bill in a notification like this one. Rest assured that there will be more about Bill in the next issue of La Brita Esperantisto. Much as many of us would dearly like to salute Bill, I'm afraid that lockdown restrictions limiting public gatherings and entry into Wales mean that it is very unlikely that we will have the opportunity to. If the situation changes, I will post an update. Bill's family have nominated two charities which meant something to Bill, should anybody wish to make a donation in his memory. They are: Citizens Advice Bangor, which offers free, independent and confidential advice that helps people with legal and financial worries, and of which Bill was a trustee; Awyr Las Gogledd Cymru - Blue Sky North Wales, an NHS Charity that supports the specific hospital wards, departments or community healthcare services which the NHS in North Wales cannot provide. Nia amiko Bill Chapman, kiu esperantistiĝis nur 16-jara, bedaŭrinde forpasis pace ĵaudon la 21-an de majo 2020. Dum unu jaro li bataladis kanceron, kun siaj kutimaj gajeco kaj optimismemo. Malgraŭ granda kloplodado izoligi lin, Bill bedaŭrinde enhospitaliĝis pro KOVIM-19. Plena nekrolojo aperos en La Brita Esperantisto. Pro la pandemio, ŝajnas neeble, ke eksterfamilianoj povos partopreni la funebraĵojn. Se la situacio ŝanĝiĝos, mi diskonigos la informojn. La familio de Bill elektis du bonfarajn asociojn al kiuj oni povus mondonaci memore al Bill. Tiuj estas: Citizens Advice Bangor (Konsila servo por civitanoj en la urbo Bangor), kiu proponas senpagajn, sendependajn kaj konfidencajn konsilojn al homoj kun zorgoj leĝaj kaj financaj, kaj de kiu Bill estis kuratoro. Awyr Las Gogledd Cymru - Blue Sky North Wales, bonfaraĵo de la nacia sanservo, kiu subtenas precipe la hospitalajn sekciojn kaj sanservojn en la komunumo, kiujn la NHS (Nacia sanservo) en Norda Kimrujo ne povas provizi.
  2. 3 points
    Saluton Tim! I first came across Esperanto from my dad and a satirical poltical party broadcast (random I know!). From this, I created an account on Lernu and started learning the language on Duolingo about 2-3 years ago, but lost motivation and interest. Since a few weeks ago, my interest is well and truly rekindled. The more I learn about Esperanto, its history and ideals, the more I fall in love with it. I have a lot of self doubt in terms of learning languages (my track-record isn't great). At the moment though I'm determined to prove to myself that I can become fluent in a different language. The plan I have in mind to learn this time round is daily use of Duolingo, work through Complete Esperanto, self-exposure to Esperanto songs, videos podcasts and comics and work on Lernu a few times a week. I'm also actively looking for conversation partners, preferably via Skype. When I feel brave enough (hopefully in about 4-6 months, I'm hoping to push myself and go to an actual meeting and converse with local enthusiasts - perhaps even at the EAB!
  3. 3 points
    Just downloaded the 1st book. Love the format - the note section after each lesson is easy to understand. To have these available free is an absolute bonus. Thanks EAB
  4. 3 points
    Birmingham with its thousands of small workshops practising a wide variety of specialised and highly skilled trades, encouraged exceptional levels of creativity and innovation and provided a diverse and resilient economic base for industrial prosperity. Its resulting high level of social mobility also fostered a culture of broad-based political radicalism, which under leaders from Thomas Attwood to Joseph Chamberlain was to give it a political influence unparalleled in Britain outside London, and a key role in the development of British democracy. It is perhaps unsurprising that the new planned language Esperanto attacted adepts here. 1903: Frederic William Hipsley, Fernleigh, Highbridge road, Wylde Green, Nr Birmingham Anglujo 1903: Francis Henry Potts, 4 Handsworth Wood Road, Birmingham Anglujo 1903: Adolf Schlichter, 300 Belgrave Road, Birmingham, Anglujo 1903: Thomas E. Woodward, 123 Hockley str., Birmingham Anglujo 1904: W. Arthur Williams, 6 Anderson Road, Erdington, Birmingham Anglujo 1904: Eric E. Westbury, 60 Bournbank road, Selly Oak, Birmingham Anglujo 1904: H. E. White, Teneriffe, Forest road, Moseley, Birmingham, Anglujo 1905: F-ino (=Miss) E. Mary Edwards. 3 Lloyd St., Small Heath, Birmingham Anglujo 1905: A. Palmer-Jones, 249 Aston Lane, Perry Barr, Birmingham, Anglujo 1905: W. H. Thos. Partridge, "Elsimre" Grove Lane, Handsworth BIRMINGHAM Anglujo 1906: Joseph H. Dixon, The Hermitage, Four Oaks , Birmingham Anglujo 1906: F-ino (=Miss) Mary G. Clarke, 17 Strensham Road Birmingham Anglujo 1906: G. Arncliffe Percival, 127 Westminster Road, Birchfield, Birmingham Anglujo 1906: W. C. Amery, 9 Temple Street, Birmingham, Anglujo 1906: William E. Turner, 261 Ickneild St, Hockley, Birmingham Anglujo 1906: F-ino (=Miss) Emily Cattell, 11 Wood St, Ladywood, Birmingham Anglujo 1906: J. J. Shield, 20 High Street, Birmingham, Anglujo 1906: W. T. Fennell, 42 Stockfield Rd, Tysley, Birmingham, Anglujo 1906: David Aughtie, 41 Ettington Rd, Birmingham, Anglujo 1906: P. Stanley Beaufort, The Studio, Easy Row, Birmingham, Anglujo 1906: Vivian Erwood Robson, 111 Park Road, Aston, Nr. Birmingham Anglujo 1906: Daniel J. O'Sullivan, Ivy Bank, 19 Brougham Street, Handsworth, Birmingham, Anglujo 1906: E. H. Moreton, 20 Murdock Road, Handsworth, Birmingham, Anglujo 1906: S. W. Keyte, "Fairfield" Eastern Road, Selly Park, Birmingham, Anglujo 1906: James G. Beauchamp, 270 Tiverton Rd, Selly Oak, Birmingham, Anglujo 1906: H. Grant, 5 Elvetham Road, Edgbaston, Birmingham Anglujo 1907: J. W. Ord, 131 Hubert Road Bournbrook (apud Birmingham), Anglujo 1907: N. M. Bloore, 150 Pershore Street, Kings Norton, Birmingham, Anglujo 1907: D. W. M. Hall, 270 Tiverton Road, Selly Oak, Birmingham, Anglujo 1907: Wilfrid Owen, Oscott College, Birmingham Anglujo 1907: J. O. Wall, Oscott College, Birmingham Anglujo 1907: W. H. Garbutt, 3 Weatheroak Road, Sparkhill, Birmingham Anglujo 1907: H. A. Brown, Mountfield, Chantry Rd, Moseley, Birmingham Anglujo 1907: Harry T. Hall, 208 Pershore Rd, Stirchley, Birmingham Anglujo 1907: E. B. Walker, Christchurch Vicarage, Summerfield. Birmingham Anglujo 1907: Howard Durnell, 52 Newton Road, Sparkhill, Birmingham Anglujo. 1907: T. K. Yang, 32, Salisbury Bd., Hadworth, Birmingham Anglujo 1907: T. J. Perry, 21 Mansen Road, Sparkhill, Birmingham Anglujo 1907: Fino (=Miss) H. L. Robins, 48 Esmé Road, Sparkhill, Birmingham, Anglujo 1907: A. Watton, 227 Nineveh Road, Birmingham Anglujo 1908: A. N. Lloyd, St Ambrose Vicarage, Birmingham. Anglujo 1908: D. Derrington, Tufa Mount, Sth. Yardley, Birmingham, Anglujo.. Not much is known to me about many of those listed, although some are to be found in post office directories. A striking exception is Frederic William Hipsley. He was an Esperantist and civil engineer born in 1876 in London. In the 1911 census he is describes as a “land surveyor sewage disposal”. He was a lifelong member of the international body Universala Esperanto-Asocio (founded in 1908), a secretary of Birmingham Esperanto Society, secretary and later president of the Midlands Esperanto Federation. According to Ancestry.com he died in 1959. As a Quaker and therefore a Conscientious Objector, he served in the Friends' Ambulance Unit during the First World War. He translated a number of devotional texts from English into Esperanto. Hipsley was the translator of “O Love That Wilt Not Let Me Go” (Ho Am', tenanta min konstante) into Esperanto. Francis Henry Potts (born abt 1864), the son of a solicitor, was a commercial clerk at the time of the 1901 census. Adolf Schlichter was born about 1854 in Germany and died in 1913. He was a Manufacturers' Agent in the 1890 and 1892 Kelly´s Directory of Birmingham. He is described as a “Traveller” in the 1913 Kelly´s Directory of Birmingham. Arthur Lloyd was curate-in-charge of St. Mary & St. Ambrose from 1891 to 1915. This church was a daughter parish to St Bartholomew's Church, Edgbaston. The D. Derrington listed was, I believe, Edwin David Derrington (1887-1968). In 1911 he was an assistant at builder’s merchant in his father's business. W. T. Fennell (1873 – 1928) was described as “strip caster German silver” in 1901, while David Aughtie (1877-1968) was a schoolmaster. William Samuel Keyte (1875 – 1947) was a solicitor’s clerk. WE can trace the travels of Norman Margetts Bloore (1879 - 1955) to Canada where he is described as a theological student, as a chef in the Canada Census of 1911. He then moved south to the United States, where he was employed by the Salvation Army as a book keeper and then as a minister. James George Beauchamp (1877 – 1955) was describes as a “gun barrel filer” in 1901. Clearly those interested in the language, although spread over the city, came together from time to time. According to an inside cover of The British Esperantist magazine for 1908 an Esperanto Society in Birmingham had been founded in September 1906. Its secretary in 1908 was W.E. Turner of 6 Monument Road and the President is listed as P. Galloway. The Birmingham Esperantists succeeded in meeting throughout the First World War.
  5. 3 points
    En antaŭa numero de Esperanto en Skotlando mi uzis la vorton “kabeiĝis”, sen klarigi al la legantoj kion ĝi signifas. Amiko retpoŝtis al mi kaj plendis: “se vi uzas vortojn kiel kabeiĝi, mi kabeiĝos”. Mi pardonpetas al nia amiko pro mia uzo de tiu vorto senaverte, kaj por tiuj kiuj ne estas familiaraj kun Kabe, kaj la verboj “kabei” aŭ “kabeiĝi” kreitaj “honore” al li, mi volas skizi ĉi tie la atingaĵojn de Kabe, kaj laŭ mia eblo, la originon de la vortoj, kiuj aludas al lia ŝajne subita forlaso de la Esperanto-movado en 1911, kaj signifas do “fari kiel Kabe”. Kazimierz Bein (1872-1959) Kazimierz Bein (lia pseŭdonimo, Kabe, venis de la komencaj literoj de liaj nomoj) naskiĝis en 1872 en la urbeto Sierzno apud Lodz en la nuna Pollando, tiam parto de la carisma Rusa Imperio. Lia patro Aleksander en 1863 partoprenis la malsukcesan Januaran Insurekcion por la sendependiĝo de Pollando. Kazimierz kiel studento en 1891 ankaŭ aktivis en la kontraŭcarisma movado. Pro sia konspirado, la juna Bein, same kiel lia patro, estis arestita, kaj kiel puno estis ekzilita al Civinsk, apud Ekaterinburg en Ruslando mem, kien ankaŭ ekziliĝis la patro Aleksander preskaŭ 30 jarojn antaŭe. (Kazimierz Bein denove en 1944 estis aktivonta en la Varsovia Insurekcio kontraŭ la nazia armeo.) Post la punrestado, Kazimierz decidis resti en la proksima urbo Kazan’, kaj studi en la universitato tie. Diplomiĝinte pri okulkuracado, li revenis en 1900 al Varsovio kaj ekposedis postenon en la medicina instituto pri tiu fako. En 1903 li esperantistiĝis, sed tio ne estis lia unua sperto pri Esperanto. En 1887, kiel lernejano, li jam aŭdis pri la lingvo, kiam kolego lia aĉetis la unuan lernolibron. Kune, Bein kaj la aliaj knaboj mokis la lingvon, kaj precipe kelkajn sufiksojn kiujn ili trovis maldecaj! Kabe poste diris ke li fakte trovis la versaĵojn en la libro “ĉarmaj”, kaj li eĉ “en sonĝo princinon vidis”! (Aludo al la teksto de unu el la poemoj de Zamenhof, traduko de Heinrich Heine.) Ĉiaokaze li kiel knabo ne plu interesiĝis pri la lingvo. Tamen 16 jarojn poste li ree interesiĝis kaj demandis al si pri kiu estas tiu D-ro Zamenhof, okulisto en Varsovio kiel li, kiu ekis lingvon. Li ricevis de amiko kelke da materialo, kaj post pluraj horoj da studado, li libere komprenis ĉiajn esperantajn tekstojn, sen helpo de vortaro, eĉ. Tiel komenciĝis 7 jaroj da forta kaj sindona laborego por Esperanto. Kabe tradukis literaturaĵojn el pluraj lingvoj kaj verkis kaj faris aliajn kontribuojn al la Esperanto-movado dum eble 4-5 horoj ĉiutage, kaj lia lasta granda verko estis la Vortaro de Esperanto, en kiu unuafoje ĉiu esperanta vorto estis difinita en Esperanto, tiel formiĝanta la bazon por la pli postaj Plena Vortaro kaj Plena Ilustrita Vortaro. Kabe ĉiam estis sia propra persono kun propraj sintenoj kaj ideoj. Kontraŭ la harfendemo kaj pezaj stilaj konsiloj de Louis de Beaufront, la estonta idisto kiu tiam ludis gravan rolon kiel lingva konsilanto en la Esperanto-movado, Kabe instinkte evitis nenecesajn afiksojn kaj kunmetitajn formojn. Pli poste, tia sama sinteno pri “neceso kaj sufiĉo” estos konscie proponata de Rene de Saussure, kaj entuziasme aprobata de la esperantistaro, liberiĝinta post 1907 desub la morta mano de la stila influo de de Beaufront. Bein plejparte ne verkis originalaĵojn, pro sia konvinko ke la lingvo multe pli profitas el la traduklaboro, ĉar per tio la tradukanto ne povas eviti malfacilaĵojn, kaj devas trovi por ili la plej taugan esprimmanieron. Kabe opiniis ke “por havi bonan stilon, nepre estas necese koni minimume tri diversajn lingvojn, al si malparencajn”, kaj ke por la simpleco de sia stilo li dankis al sia rusa instruisto, kiu ne toleris du akcesorajn frazojn sinsekve. Kabe ankaŭ ne ĝoje toleris idiotojn. Laciĝante pri la ĉiama propagandado ke tiu aŭ alia grupo de homoj “devus lerni Esperanton” por solvi la problemojn de la mondo, kiun li aŭdis de personoj kiuj mem ne bone regas Esperanton, li rebatis en 1906 “Esperanton plej necese devas lerni la Esperantistoj mem!” Nuntempe mi supozas, ke tiajn homojn kiujn li kritikis ni hodiaŭ nomus “fluŝaj” (flua + fuŝa = fluŝa), sed finfine Esperanto estas komunikilo, ne konkurso. Perfektemo, jes; eĉ aroganto, foje, jes, absolute; sed ofte ankaŭ honesta realismo; tiaj estis liaj trajtoj. Vortaro de Esperanto: Apogeo de la verkaro de Kabe En 1911, Kazimierz Bein forlasis la E-movadon. Li simple malaperis de la publika okulo. Lia foresto apenaŭ estis menciata en la esperanta gazetaro. En sekvantaj jardekoj lia rezigno, pro manko de informo, akiris enigman karakteron. En poemo de Kalman Kalocsay, estis demandite “Kia mister-malica forto / Vin povis preni de ni rabe?” (“Rimportretoj”, 1931). Li apenaŭ povis scii, car tute mankis detaloj. En la pionira tempo kun la tiamaj grandiozaj esperoj estis nekompreneble, ke iu tiel grava gvidanta personaĵo simple senaverte foriru. Ĝi estis taksata preskaŭ kiel perfido, kaj en la tiama etoso oni simple ne diskutis tiajn aferojn, kaj precipe ne publike. En la verkoj “Historio de la Lingvo Esperanto” (1927) kaj “Vivo de Zamenhof” (1920) de Edmond Privat, la fakto ke Kabe rezignis pri la E- movado simple ne aperas, malgraŭ lia alta rango en la organizo (vicprezidanto de la Lingva Komitato) kaj lia eminento en la lingvo. Pli poste, Marjorie Boulton en sia biografio de Zamenhof (“Zamenhof: Creator of Esperanto”, 1960) mencietas la kontribuon de Bein, sed brosas sub la tapiŝon iajn pravigojn aŭ kialojn rezigni kiel “verŝajne ... privataj”. Do, kial Kabe kabeis? Unu ŝlosilo al pli bona kompreno de la fono malantaŭ tiu evento estas eble trovebla en intervjuo kun li kiun faris en 1931 Jean Forge (pseŭdonimo de la verkisto Jan Fethke). Kabe en 1931 ne bedaŭris sian rezignon. Li diris “Mi ne estas plu Esperantisto ... eĉ mi havas ideojn tute nefavorajn al Esperanto”. Sed pri ĝuste kiuj tiuj nefavoraj ideoj estis, oni devas legi inter la linioj, ĉar Fethke ne volonte enlasas nin en sian konfidencon, montrante la tiaman nervozecon pri ia informo potenciale nefavora al la lingvo. Fethke diras, ke el la duhora diskutado pri lingvaj demandoj, kiu zumis en la oreloj post la intervjuo, li “bedaŭrinde ne povas ... citi”. Kia domaĝo por la nunaj historiistoj! Buŝumetoj tamen eskapas: “Esperanto ne progresas ... ili restas la samaj, kvazaŭ mi forlasus hieraŭ Esperanton; nenio ŝanĝiĝis, ili parolas, paroladas, paroladas ĉiam la samon, ĉiam la samon ... la esperantistoj, jes ili havas multajn mankojn”. Kaj reen al la muelado de la temo de 1906: “antaŭ ĉio, ili ne scias sian lingvon!” Kaj, pli hereze, la sinteno kiun Fethke resumas kiel sekve: “lam venos, li pensas, nova geniulo, kiu kreos la veran solvon de la lingvo-problemo. Esperanto ja ne estas tiu ĉi solvo. Eble ĝi ... venos baldaŭ, eble post 100 jaroj”. Bedaŭrinde mankas detaloj pri ia eventuala pravigo en la vortoj de Kabe mem. Ĉu, laŭ la opinio de Kabe, la lingvo mem kulpas pri la “malprogreso” de Esperanto? Kabe certe iam volis reformi Esperanton. En skizo pri Esperanto-literaturo en 1956, Vlastimil Novobilsky citas el iuj rememoroj de Kabe kies fonto tamen evitis nian esploradon: “Mi venis al la firma konkludo, ke diversaj reformoj estas neeviteblaj en Esperanto kaj mi prezentis miajn proponojn al la Doktoro. Kun miro mi konstatis, ke li ne estas ravita kaj ke li ne volas akcepti ilin. ‘Terura konservativulo’, pensis mi, ‘mine plu diskutos kun li pri la reformoj; baldaŭ li komprenos sian eraron, kaj bedaŭros, ke li ne adoptis pli frue miajn proponojn’.” Novobilsky diras “ĉi tiuj vortoj [de Kabe] estis skribitaj en la jaro 1909”. Do, ĉu Kabe rezignis pri Esperanto pro sia reformemo? Laŭ la artikolo de Novobilsky, tio estas la implico. Miaopinie tio eble ne estis la sola aŭ unua afero en lia menso. En la rememoroj cititaj de Novobilsky, Kabe diras, parolante pri tiu okazaĵo kiam li proponis reformojn al Zamenhof, ke li faris tion “tradukinte du rakontetojn”. Oni povas do supozi ke tiu okazaĵo estis pasinta okazaĵo jam en 1905-6, post liaj tradukoj de “La fundo de l’ mizero” (1904) kaj “La interrompita kanto” (1905), kaj antaŭ “Pola Antologio” (1906). Ne nepre temas do pri aktuala opinio de 1909, do eble reformo ne estis la plej aktuala disputtemo por Kabe kiam li forlasis la movadon en 1911. Dermod Quirke aldone opinias pri la teksto ke “Liaj komentoj en 1909 estis ŝercaj, kaj certe la vortelekto sugestas sinmokon, sed humuro estas ĉiam riska afero en Esperanto”. Novobilsky ankaŭ aludas al eblaj personaj malpaciĝoj kun Grabowski kaj Zakrzewski, kaj tio estis verŝajne parto de la historio. Sed ankaŭ eble malkonsentoj kun Zamenhof, kvankam tiu iomete tabueta sugesto ne estas eksplicite menciita de Fethke en la intervjuo de 1931. Tamen Kabe certe plendis tiam, ke por Zamenhof “la tuta lingvo por li estis nur rimedo ... ĉiam estis grava nur la ideo, tiu lia homaranismo, ĉion alian li toleris, car li devis”. Ŝajnas ke Kabe eble ne dividis la religia-filozofiajn antaŭecojn de Zamenhof, kiuj en 1911 pli kaj pli surfaciĝis en la iomete internen-rigardanta etoso tuj post la Ido-skismo. Kaj Kabe silentis ĉar li ne volis damaĝi la ideon de internacia lingvo. Do, la kialoj de Kabe por la rezigno estis kompleksaj, kaj verŝajne ill enhavis ĉiujn jam menciitajn aspektojn: la reformemo, la malpacienco kun la (liaopinie) malalta intelekta nivelo kaj propagandaj pretendoj, kaj fine malentuziasmo por la persona ideologio de Zamenhof. Kabe fariĝis mistero car ni tiam ne pretis priparoli la malfacilajn temojn kiujn lia rezigno levis. Ni povas bedaŭri la mankon de liaj honestaj konsiloj dum tiu sekvanta grava periodo, sed Kabe ankaŭ volis dediĉi sian vivon al kuracado, kaj ne al Esperanto. Kiu rajtas plendi pri tio? Tamen, la Esperanto-kariero de Kabe havas ankoraŭ unu plian ĉapitron. En 1956, li malkabeis! Kaj la homo kiu revenis al la movado estis eble pli humila. Intertempe, la Esperanto-movado ankaŭ ŝanĝiĝis dum tiuj 45 jaroj de lia memekzilo. Ŝajne plaĉis al Kabe la nova emfazo. Esperanto plenaĝiĝis kaj funkciis. Komenciĝis malaperi la naiva finvenkismo de la fruaj jaroj. Ĝi provizis praktikajn eblecojn por internaciaj amikecaj rilatoj, ege bezonataj dum tiuj jaroj de la malvarma milito. Precipe tian agadon Kabe aprobis kaj kuraĝigis. Bedaŭrinde Kabe ne postvivis sufiĉe longe por vidi la Jubilean UK de 1959 en Varsovio, kiun li ege sopiris ĉeesti. Ĉi-jare estas la 130a datreveno de la naskiĝo de Kabe. Eble li meritas esti pli ol enigmo.
  6. 2 points


    The courses Jen Nia Mondo 1 & 2 were published in the 1970s and remain fairly popular even now. EAB has made the two books and the audio, fifty tracks in total, free for download and self-study, but not for resale. Copyright rests with EAB. This download is a zip file containing all the course material. It's over 300mb in size. The files are available for individual download if you prefer to take them as and when you need them.
  7. 2 points
    Did you know that Amazon runs a system by which it will transfer a small percentage of the price of eligible products to a charity of your choice? That scheme is called Amazon Smile, and EAB is one of the charity's you can select. To make use of the service, be sure to use the Amazon Smile site rather than the standard Amazon one: smile.amazon.co.uk Everything about the site is the same as the normal one except the name. Once you're there and are logged in, you will be asked to select your charity. We're easy enough to track down: And then you shop as normal. That's all you have to do: the rest is automatic. Hovering on the AmazonSmile item in your user bar will show you which charity you've nominated, and what you've raised so far. It's also available within the app! So it's really straightforward. The only challenge is remembering to shop at Amazon Smile instead of the usual location. You just have to get used to typing 'sm' and letting your browser remember the rest!
  8. 2 points
    Gratulon al EAB kaj al ĉiuj kunlaborintoj pro la premio 'Infanlibro de la Jaro' aljuĝita ĉe la Belartaj Konkursoj de UEA por 'La Kruibalo'!
  9. 2 points
    First of all, congraulations on the recent release of the Esperanto version of the Gruffalo! This got me thinking - there are plenty of other children's classics, adult fiction and graphic novels that seem to be fertile ground for further such translations. What is the legal/ general practical process for developing a translation of an already exisitng work? And how come there aren't more of these brilliant translations around?
  10. 2 points
  11. 2 points
    I've found Duolingo's Esperanto course to be an excellent resource. It's by far the best of the courses they offer of those I've tried, and the only one where I've come away able to converse in the target language. I keep a general list of learning resources here. For complete beginners, I'd recommend starting with Duolingo (make sure you join the Facebook group too) and these introductory video lessons. D.K. Jordan's Being Colloquial In Esperanto is an ideal read once you've got going. Check EAB's member map, Eventa Servo, and Duolingo Events for opportunities to meet other speakers.
  12. 2 points
    Catch 22 is about right, I think, Rhys. I know of thorough translations which exist but permission for which was subsequently declined, meaning that the work won't see the light of day. Frustrating for the translators and a reason underlying why I personally won't translate ahead of securing permission to publish. But then that puts you in the difficult position of then having to produce something at the appropriate level within a time frame. I don't think people in general realise how difficult and time-consuming translation is if it's done correctly. There's a reason that most professional translators translate into their native languages rather than from them into a learned one. In our case, we're all translating into something which isn't our native language. That makes the job harder. As Edmund pointed out earlier regarding La Krubalo and a soon-to-be-announced book, there are often additional complicating constraints. Those books rhyme and really heavily on single-syllable words, which we don't tend to have in Esperanto outside of pronouns, prepositions and numbers. Then you have to match the metre and the imagery. The Krubalo-style book which we'll announce in a week or so took a fluent speaker seven months to get to a position he was happy with, and even then Edmund and I recommended some changes afterwards. It's tricky. Perhaps one day we'll be in a position where we can manage this a little bit better. It's early days for us at the moment. It's been a fun ride so far, though, with more to come 🙂
  13. 2 points
    I like your plan Rhys. you say you are looking for conversation partners. One of the best programmes available to learners is on the edukado.net website and is called 'Ekparolu!'. https://edukado.net/ekparolu/prezento It pairs komencantoj with more experienced speakers who are happy to give their time to help new learners etc improve in their use of the spoken language. A highly recommended tool. Watch the introductory video in the link above or read all about it in the recent article in uea.facila https://uea.facila.org/artikoloj/ĝenerale/venu-kaj-ekparolu/ By the way, that's another great tool for learners, in case you had not discovered it yet. Finally, DON'T wait until 'you are good enough' to go to a local meeting or EAB events (Lernu, Lernu Plu, the national conference, other events). As a well-known Esperantist recently said, you are not going to swim by reading books on swimming... 😉
  14. 2 points
    I think there probably is an opportunity to get more books published just by coordinating and managing the process. Publishing a book is a daunting prospect if you have to do everything by yourself: not just translate, but find people to edit and proofread, negotiate with a publisher, typeset, design a cover, arrange printing and distribution, publicity, ... It's enough to put most people off even starting. But if you have a team of people with some experience then you might be able to encourage other people to get involved. Sezonoj published a couple of books ("Rustimuna Ŝtalrato", "Ŝerloko Holmso") that had different people translating different chapters: a good way to get new people involved. Could we arrange some sort of training for translators? That's probably beyond us. However, a lot of skills are transferable between languages. I think the classes I had in translation between English and German, a long time ago, helped me translate between English and Esperanto, and books I've read about translation theory have helped as well. But those projects with multiple translators also must have helped people learn, provided they paid attention to all the criticism and debate that followed the first draft of each chapter. Perhaps EAB should help organise something like that one day. Anyone want to discuss this idea in Leicester?
  15. 2 points
    That's a very thorough answer, so thanks for that! Hmmm, it seems that sometimes it's a bit of a catch 22 then? As in, Esperanto needs more skilled speakers to become passionate enough to take on the difficult process of translation, but publishers don't take the proposition seriously if there's no professionally organised interest? I hope in my lifetime at least I will see this change - there appears to be such a business opportunity for large and small publishers to encourage translations into Esperanto. Imagine how their audiences and sales would expand! I'm really passionate about this and feel that for the language to spread further we need to get younger generations to see Esperanto as a viable lingua franca across the world when they encounter a new favourite book/ youtuber/ Netflix series. ......Or perhaps I'm just a doey-eyed komencanto? 😉
  16. 2 points
    Quite apart from legal/practical problems there's the problem of getting a good translation. Some of these books are rather hard to translate. The author picks some words that rhyme in the source language, certain objects get incorporated into the story and the pictures, and then the translator somehow has to find rhymes in the target language. If you'd been writing originally in the target language you would have picked different objects. But even with ordinary prose it takes some skill and a lot of work to get a good translation. As for the process, it will depend on who owns the copyright. There's a distinction to be made between co-publishing/co-printing, which is what happened for "La Krubalo" and "Mil Unuaj Vortoj" and another forthcoming book - see articles in the next issue of "La Brita Esperantisto"! - and there's the ordinary sort of permission to publish a translation. Some publishers are set up to do co-printing in multiple languages and have a draft contract all ready. You just need to show them you're a serious and trustworthy client publisher. EAB now has some credentials for that. However, I'm not sure whether EAB has done the ordinary sort of translation, though there are a couple of active projects in that area. Sometimes publishers are not very responsive if they get an e-mail from someone they don't already know. Perhaps in some cases it works better to meet them at a Book Fair, like the London one that's just been coronacancelled. There's also the case where no special permission is required. Probably most translations into Esperanto are of originals that are out of copyright. There are plenty of famous classics not yet translated. My https://rano.org/frateto/ is a much more unusual subcase: it's a modern and famous book that was already licensed for anyone to translate it. (I think it's aimed at "young adults".)
  17. 2 points
    Saluton again. Sent off answers for the 1st chapter of the 'Elementary'course and got a prompt response from my tutor. It took me a while to get to that point as I was busy at work, but the tutor was understanding. In the interim I have also been reading the old short book 'The Esperanto Teacher' available from this site. I actually really like this one - as it easily nailed a couple of aspects I was unclear about .....such as the use of 'n' to distinguish the 'object' from the 'subject' and how this principle carries across all the words relating to the object. As with anything you are learning new, there is a learning curve and every time something starts to make sense, you open the next page to be greeted by a whole new batch of grammar that immediately sets you back. But I will not give up. I will keep you updated as I go....if you are also a Komencanto and still progressing, feel free to send me a message - it would be good to support each other through.......Dankon !
  18. 2 points
  19. 2 points
  20. 2 points
    The story of how I learned Esperanto has been told countless times before, whether on the Duolingo Esperanto learners' Facebook group or in the 'Brita Esperantisto'. However, for the uninitiated, here's the story. I was a lost, confused teenager who had no life or social skills and began to learn Esperanto due to a break up and wanting to learn a simple language. Unlike most people who were starting at the same time as me, I was always behind, struggling with my learning. However, I persevered and carried on studying, attending events from NOJEF funding to improve my skills. It became a monthly occurrence, requesting NOJEF funding and travelling to somewhere with-in Great Britain, whether England, Scotland or Wales. My level of Esperanto increased as did my social skills, confidence and life skills. This all came to a head when during a Lernu Plu, Tim Morley suggested that I come along with him to Slovakia for an international event called SES, and so, Tim Morley, Anna Langley, Ali Mechan and myself began our two day travel across Europe by car to Slovakia. I was scared, I had never left the country, it was little over a year ago that I had even left my tiny Scottish almost-village in Ayrshire to the big city of Manchester, England. I remember getting to the Euro Tunnel and being scared of the 'border police' and experiencing my ears being blocked from a pressurised environment for my first time. Arriving in France and going to a shop, where the other person couldn't speak English, the confusion of this for me and being shocked that we are driving on the 'wrong' side of the road! The crossing of countries, freely via the Schengen zone, and reaching the autobahn, speeding by at 200km/h! Even being confused by the the 'exit' sign in German, I remember saying, 'wow! All roads seem to run to this place called 'Ausfahrt'. As we arrived at our stop over point in Germany, staying at a stranger's home was apparently normal to Esperanto speakers, but to me, I was freaked out, I couldn't sleep the whole night! In the morning, we carried on our journey towards Slovakia and when we reached Czechia, I was shocked, they are in Europe, but they don't accept Euros?? There was so much to learn. SES was an emotional roller coaster, I was so struck with change, my autistic brain just couldn't cope and I wasn't being the best friend I could with everyone, maybe causing a little drama. SES was amazing though, I learnt so much, I was shocked that I could use this language I thought I'd never be able to speak. The problem with this experience was, that the journey was more valuable to me, than the actual event. It was being with friends, actually having friends, talking to people and understanding things, which, I couldn't grasp before. A few weeks prior to SES, Damon Lord, via Twitter, sent me a link to work in Toulouse in Esperanto. I thought it was cool, but I never could do it! I wasn't good enough. But after talking to my friends and experiencing SES, I thought, hey why not apply to it. So I did. I got my interview with Marion from Esperanto-Kultur-Centro de Tuluzo and I couldn't understand half of what they were saying, the internet was terrible and their computer fan was far too loud. But what did I have to loose, I worked in Tesco (What I lovingly called and still do call, Tescaĉo.) and I hated my job there. So I accepted with little to no knowledge of what I was actually signing up for. It was going to be hard for me though, it took me my whole life to make friends, and I finally had friends in Manchester, Guilherme Fians, Marco Pedroni, Adam Hall, Martin Rue and others, who were all Esperanto speakers. I was scared to give that all up. But somehow I knew, this was the right thing for me to do. Before I left however, I went to one last Lernu and little did I know, the surprise I would receive there.. It was the last day of the Lernu. I was ready to leave, Adam Hall was going to drive me back to Manchester. However, at the end, the lovely Ed Robertson, said they had one last announcement. I was confused. This never normally happens, I wonder what is up. He announces that I am going to France in a weeks. That is nice I thought, but then they pull out this bag full of French learning books. I was in awe and the top of it, they played the tear-jerking video from Ian Carter, telling me, how proud of me everyone is and how I've done so well in facing my disabilities and life. I am crying just writing about it now. I couldn't stop crying, all I thought is, I don't deserve this. I don't deserve this. It was at least £200 worth of French learning material, that all my friends secretly bought me. How they all cared about me. I couldn't deal with it. I just cried and cried and cried. Finally, I felt welcome, I felt loved, I felt as if I fit in. I knew for awhile that I was getting well known, it is a running joke, that I am the 'Fama Sammy Kennedy' (Although, I still do think it is fifama) but that was amazing. Before I left, I met the amazing James DeVoge who lives in Paris but came to Barlaston for the course. He said he would meet me in Paris to get my connection to Toulouse. I was so happy as I was travelling by train to there, due to my massive fear of flights. My life was going somewhere.. The 24th of September 2018, one year to the date, that my longest term girlfriend cheated on me, that started this catalyst of learning Esperanto, I was moving to Toulouse, I packed my suitcase full of everything I needed. I waved my brother goodbye who guested me in his house during my stay in Manchester and so I jumped on my train to London. In London my suitcase broke!! One wheel out of two down. It was only a £35 XL case from Argos and I did massively over-pack it. I arrived at St. Pancras and I got on the Eurostar to Paris. I met a lovely woman on the train, who spoke to me about how much I'll love Toulouse. When in Paris I met James and we swapped to the train station by Metro! (The first time I was ever underground!) I boarded the train to Toulouse and while I was on the train, I received an email from who I thought was going to be my landlord, stating, they weren't going to accept me! I had no clue what I was going to do. The lovely Rikardo and Jeanette (Who created Pasporta Servo) guested me until I could find a place to stay. Toulouse really was the making of me. I had to learn to survive on my own. There was no guidance, there was no support. I learned that everyone had their own life and their own stuff and I couldn't weigh them down with my own problems. I grew up learning that, I had to speak to people about my problems instead of bottling them up, but what I didn't realise was, you can't just talk about nothing but your problems to people. You'll loose friends this way. I made many friends in Toulouse, Elsa, Micheal-Boris, Greta, Flori and Emmanuelle. I became comfortable in my own skin, wearing what I felt comfortable in (Don't judge, kilts are super comfy! Haha) My greatest inspiration and buddy had to Micheal-Boris, he really is like my brother from another Mother, He is loud like me, he is like marmite like me, and he loves his food like me! We went on many adventures together, across Toulouse, we cycled across the city, across Occitanian countryside, we went hiking and we went for meals and drinks at least 2/3 times a week. I honestly love him with all my heart. And I know he loves me too. My work colleagues and I went to JES in Germany for new-years, we went by plane and I was scared, I remember being on the plane before take off, having a panic attack, this lovely kind lady sat next to me, asked if I was okay, I said I am so scared of heights, and flying and I never been on a plane before. She just spoke to me calmly and gently about what was going to happen and just about life to calm me down. Her sweet voice relaxed me so much, that I fell asleep on her!! ? Toulouse helped me learn how to have a work ethic, although I didn't do great for a lot of Toulouse, I was learning, and I feel at the end, all pistons were firing. Toulouse gave me so much experience as a person and this was due to Esperanto. Without Esperanto, I wouldn't be the person who I am today. Esperanto speakers are a very welcoming bunch, who always wanted to put me on the right path. Becoming of age via Esperanto, certainly was a unique experience, it has shaped my world view and took me from the little country boy to the internationalist that I am today. From the boy who went to his first Lernu, only knowing how to say Hello and How are you, who was scared of going into shops by himself, cried going on the train for the first time to his first Esperanto event, to the man I am today, who can easily travel via planes, can deal with whatever life throws at him and is finally happy with himself. Esperanto was there every step of the way. I was in a storm and Esperanto was my ship, but now the skies are clear and any dark clouds in the distance, I am no longer scared of but excited for the future adventures I'll encounter. ?
  21. 2 points
    Finfine ankaŭ mi finlegis la libron. Mi konsentas pri la pli fruaj komentoj de aliaj: La aŭtoro evidente ne sekvas la konsilon de Claude Piron en "la bona linvgo" eviti neologismojn; ofte deSeabra uzas "poezian" vorton anstataŭ pli simplan, mem-evidentan vorton (ekz p11 "poltrono" anstataŭ "malkuraĝulo", p17 "eosto" anstataŭ "oriento"). La gloso (p86) helpas, sed ne sufiĉas. Oni povas supozi ke la pensoj de mortanta homo vagas, kaj la rakonto ja faras tion - ĝi saltas en tempo kaj en loko, kaj ofte estis (por mi) malfacile diveni kie kaj kiam (en la sinsekvo de eventoj) ĉiu nova teksto-bloko sidu. Por mi la kunteksto kaj la rolantoj estis malklaraj, ĝis (finfine) en pp47-53 oni lernas ke la konflikto estas (laŭvorte!) nigra-blanka afero, ke (p49) la "ĉefurbo" estas en afriko sed la "metropolo" estas en eŭropo, ktp. Pro tiuj malfacilaĵoj mi ne ĝuis la libron; mi konsilas homon nur legi ĝin se vi ĝuas lukti kun teksto! (Kaj mi ankaŭ konsilas komenci per p86 tiam pp47-53, antaŭ ol legi de p1 pluen. Mi supozas ke p12 l6 "Aŭ ĉu vi konsideras ... cigaredojn?" estas pres-eraro - ĝi estu aparta alineo, kaj estu inter parol-markoj. La libro estas nekonforme alta (tro por sidi en mia librobretaro), kaj la spino estas presita inversigite, sed tiuj aferoj ne gravas ĉar mi ne emas reteni ĝin en mia Esperanta-librokolekto.
  22. 2 points
    This fantastic course will print onto two sheets of a4 and gives the basics for speaking the entire language in present tense. Only 8 verbs are introduced at this stage but, really that's not the point. Why did I not learn this earlier, it's great!
  23. 2 points
    Ho. Mi devis kontroli multajn vortojn. ? la libro ŝajnas interesa (kaj mallonga) sed mi ne scias ĉu mi vere ŝatas la rakonton aŭ la stilon. Evidente mi ne jam finis ĝin do estas tro frue por decidi.
  24. 2 points
    We're very happy to share the information that the Universala Kongreso de Esperanto will be coming to our country in 2021! The venue will be Queen’s University, Belfast with the UK running from July 17 to 24! We're two years (and two UKs) away from the event so there isn't currently anything else to report. Keep the date free in your diaries and stay tuned for more!
  25. 2 points
    Elections for trusteeship were held at today's AGM. All seven candidates were elected. Name (for/against/abstain) Ian Carter (43/5/3) Edmund Grimley Evans (48/0/3) Clare Hunter (50/1/0) Damon Lord (44/3/4) Lajo Miller (42/3/6) Ed Robertson (48/3/0) Richard Smith (45/1/5) Ian Carter was re-elected president of EAB.
  26. 2 points


    The first lesson of EAB's free taster course. This is a two-page booklet. It gives instructions on where to submit your answers once you've completed it.
  27. 2 points
    Hi Thomas Thanks a lot for your reply. I particularly liked your idea of Esperanto as something you do rather han something you are. Best wishes Frank
  28. 2 points
    EAB kaj Esperanto-France kunigos siajn naciajn kongreson en unu grandan kunkongreson en Dovro! Detalojn trovu ĉe la kongresa retejo! Gaste prelegos Bertilo Wennergren, membro de la Akademio de Esperanto kaj verkinto de la Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko. Sabaton vespere koncertos Martin Wiese, kiu kunfondis la grupon Persone en 1986 kaj dum la lastaj jaroj havas personan projekton Martin kaj la Talpoj: En la unua vespero prezentos 'kejlion' (Ceilidh, prononcu 'kejli', irlanda aŭ skota popolmuzika dancado kaj rakontado) Jano Carter: Kaj la sekvan tagon Tim Owen gvidos leĝeran kvizon por paroligi vin kun viaj kolegoj: Pliaj prelegoj atendas vin, kiel ankaŭ ekskursoj al Kastelo Dovro al la Blankaj Klifoj kaj eĉ per pramŝipo al Kalezo, kie gvidos vin lokaj esperantistoj! Do, vizitu la kongresan retejon kaj aliĝu!
  29. 2 points
    The names and addresses of early speakers of Esperanto in Aberdeen, with their registration numbers are as follows in the Adresaro de Esperantistoj (collection of addresses of Esperantists) of January 1904 to January 1905 (Series XXV). With the exception of the first named, all of the following are listed in Aberdeen, Anglujo, i.e. England! (Addresses elsewhere in Scotland are correctly assigned to “Skotlando”). The number given is a unique one for each individual. Indeed, early users of the language frequently signed articles with that number alone, knowing that anyone wanting to contact them could easily find their address in the Adresaro. Here are the names of those Aberdeen pioneers of over a century ago: 9930 Hugh G. Ross (M.A.), 8 Thomson Street 10406 Joseph Bisset, Engineer, 14 Roslin Terrace 10407 A. Christen, Bel Air, King’s Gate 10408 David A. Duff, Clerk, 23 Thistle Street 10409 John Durward, Rookseller (sic), 5 Upperkirksgate 10410 Mrs C. Farquharson Kennedy 10411 Walter Laing, Clerk, 30 Union Street 10412 John Macdonald, 216 Union Street 10413 George A. Miller, 18 Mile End Avenue 10414 Won (?) G. Robertson, 27 Wallfield Crescent 10415 S. Rose Donaldson, Advocate, 259 Union Street 10461 George Michie, Craigton Cottage, Peterculter 10462 James Robertson, Craigton Cottage, Culter 10463 George Skinner, 40 Devonshire Road 10464 W.G. Smith, 72 Whitehall Road 10465 George Wallace, 98 Bonnymuir Place 10466 Alexander A. Watt, 84 Leslie Terrace 10475 René de Blanchaud, 160 Midstocket Road 10476 Alda de Blanchaud, Viewbank, Midstocket Road 10477 W. Edmund Bell, 24 St Swithin Street 10478 Mrs W. Bell, 24 St Swithin Street 10479 William Kemp, (? c/o) A. Booth, 48 Elmbank Terrace 10480 Robert Brown, 31 Rubislaw Den South 10481 W. Copeland, 49 Garden Place 10482 Miss R.F. Craigmile, 5 Strawberry Bank 10483 Miss B. Craigmile, 5 Strawberry Bank 10484 E.L. Duncan, 33 Hamilton Place 10485 Miss A.H. Grant, Rowan Cottage, Powis Terrace 10486 S.C. Howard, 67 Beaconsfield Place 10487 Dr A. Dalziel Keith, 53 Desswood Place 10488 George Laing, Cults 10489 A. H. Macandrew, Vinery Lodge, Cults 10490 John Milne, 109 Union Grove 10491 James Milne, 9 North Silver Street 10492 W. Todd Moffatt, 68 Forest Road 10493 J.M. Morrison, Grammar School 10494 Alexander Rodger, 165 Forest Avenue 10495 Mary I. Sheret, 78 Powis Place 10535 G.A. Simpson, 14 Belvidere Street 10536 John Smith, 211 Union Street 10537 Alfred J. Tongh, 33 Street (sic) 11278 F-ino Forrest, Ludgreharn, Longside, Skoptlando 12472 G.M. Mackenzie, 28 Albyn Place 13417 Andew Craig, (apotekisto kaj drogsto) (=apothecary and druggist), 210 Gallowgate According to the inside cover (p.ii) of The British Esperantist magazine for January 1905, an Esperanto Society in Aberdeen had been founded in October 1904. Its Secretary is given as Mr Donaldson S. Rose of 259 Union Street, Aberdeen, and the President is listed as A. Christen Esq. In the list of affiliated groups in 1907 (see The British Esperantist, vol. III, title page) Aberdeen is not listed, either because it had ceased to meet or because it had chosen not to affiliate to the British Esperanto Association. Only in January 1919 does an affiliated Esperanto group appear again in the The British Esperantist for that month. The secretary in that year was Miss Annie, L. Burgess, c/o Mrs Christopher, 30 Mid-Stocket Road. The meeting venue is given as Training Centre, Charlotte Street. The group met on a Friday fortnightly at 8 pm. In 1921 the secretary is given as Miss M. Campbell, 34a Skene Square. In 1923 the Secretary is given as Miss M.D. Thomson, 6 Orchard Lane. The number of Esperanto speakers registered in Aberdeen is disproportionately large compared to Edinburgh and Glasgow. Can anyone account for this sudden outbreak of internationalism in Aberdeen? One can speculste that the appearance of articles about Volapük in two local newspapers in 1888 and 1889 had prepared the ground. Bill Chapman
  30. 2 points
    There are no two ways around it; if you're going to learn Esperanto, you're going to need a dictionary. But where do you find them? Which ones are the best? Are there paper ones? Online? We've added a page to our Resources section which answers all those questions and more, plus provides links to recommended dictionaries. We hope you find it useful!
  31. 2 points
    John Merchant was born in Sheffield in 1872. spent almost all his life there and died in the town in 1936. Re was a practical idealist. John Merchant left school at the age of twelve and through his diligence he rose to become managing director of Adams Polish. A man of tremendous energy and wide interests, he was, at various times, Council number of the YMCA, a member of Sheffield Chamber of Commerce, Chairman of Sheffield Reform Club, Treasurer of Sheffield Wednesday Cricket Club, Chairman of the Yorkshire Esperanto Federation from 1921, and Chairman oi the British Esperanto Association from 1922. From 1928 to 1931 he held office in the international body for the promotion of Esperanto. He was not just a committee man. As a creative writer, he possessed a lively and simple style. He wrote two slim books in Esperanto: ‘Tri Angloj Alilande', about the adventures of three innocent Englishmen travelling abroad, and 'Kompatinda Klem‘ , an amusing story which was published in 1931. These original works can still be found on eBay from time to time. He also wrote ‘Jozefo Rhodes kaj la fruaj tagoj de Esperanto en Anglujo’, a good introduction to the early history of the language in the United Kingdom (1923). Merchant found tine to be a sportsman, playing both cricket and football. He was also a contributor to Sheffield and other newspapers, particularly on sporting topics. Some press cuttings and typescripts of his journalistic work can be consulted at Sheffield Library. It was in 1903 that John Merchant learned Esperanto - by means of a textbook in French. He is listed as Esperantist number 8290 in Dr Zamenhof‘s listing of adepts of the new tongue. It is strange to see his address (43 Cliffe Field Road, Meersbrook) nestling close to addresses in Yokohama, Moscow, Monte Carlo and Prague! He became e tireless traveller, giving talks on the planned language all over the country and contributing thoughtful pieces to a score of Esperanto journals all over the world. John Merchant‘s contribution to the Progress of Esperanto was marked by his diligence and energy. He worked unstintingly for Esperanto in his beloved home-town and on the world stage. Bill Chapman
  32. 2 points
    Esperanto-Tago en Sheffield Okazos Esperanto-Tago en Sheffield je mardo la 23a de oktobro. Nia kunvenejo estos 200 Degrees Coffee Shop, 25 Division St, Sheffield S1 4GE. Nia ĉeesto estos parto de merkatumigo fare de la entrepreno. Ili proponas al ni senpagan kunvenejon kaj senpagan lunĉon kaj kafon. Ni ekkunvenos je 11.30 atm, kaj ni restos ĝis proksime 16.00. La invito venas de la entrepreno kiu posedas la novan kafejon. Ili volis fari kiel faris Esperanto-aǔtoro Jacob David Applebaum antaǔ jardekoj, nome okazigi Esperanto-kunvenon en la iama librovendejo. En la kafejo aperos konstante ĉe la muroj kelkaj aludoj al Esperanto kaj Applebaum, sed ni ne atendas tro! Okazos prelego pri Jakob Applebaum, kaj diskutrondoj kaj ludoj kaj oni prezentos tute novan lernolibron por anglalingvanoj. Ĉar lokoj estas limigitaj, bonvolu konfirmi vian ĉeeston per retpoŝto al patbillchapman@gmail.com Bonvolu anonci ĉu vi estas vegetarano. Esperanto Day in Sheffield There will be an Esperanto Day in Sheffield on Tuesday October 23. Our meeting place will be 200 Degrees Coffee Shop, 25 Division St, Sheffield S1 4GE. Our presence will be part of the company's marketing activities. They are offering us a free venue and a free lunch and coffee. We will meet at 11.30 am, and we will carry on up to 4 pm. The invitation comes from the company which owns the new cafe. They wanted to do what Esperanto author Jacob David Applebaum did for decades, namely to hold a Esperanto meeting in his former bookstore. In the cafe there will be a few references to Esperanto and Applebaum as part of the décor. There will be a talk about Jakob Applebaum, and discussions and games in Esperanto, and there will be a presention of a completely new textbook for English speakers. Because places are limited, please confirm your presence via email to patbillchapman@gmail.com Please let us know if you are a vegetarian.
  33. 2 points
    The courses Jen Nia Mondo 1 & 2 were published in the 1970s and remain fairly popular even now. Accompanying the courses were recordings of fluent speakers. Those recordings are hard to come by so EAB is making them, fifty tracks in total, freely downloadable.
  34. 2 points
    We've got good news for our new learners! Two very popular teachers have confirmed dates for sessions at Barlaston on February 9 and 10. Ariel Bonkorpa (Lernu) and Tim Morley (Lernu Plu) will be pleased to welcome friends new and old to their FREE sessions at EAB's headquarters. Details
  35. 2 points
    My personal solution to this problem is that I type using the Colemak layout anyway, and that has the ability to type almost any accented letter you like built right in. But learning an entirely new layout just to type in Esperanto is perhaps a bit of an extreme solution. Instead, here are four more realistic options: Apparently there is a setting in recent versions called "Adding Esperanto circumflexes (supersigno)", although I have not tested this and couldn't say how it works. The Esperanto-specific layout, which replaces non-Esperanto letters with Esperanto letters, as mentioned by @kashtanulo above. The US-International layout. This is the standard US keyboard layout (which is basically the same as the UK layout, except that @ and " are swapped, and a few other punctuation characters are moved around), but it also has "dead keys" for typing international characters. To type a hat, you press shift+6, which doesn't produce any output until you then press the letter you want to add the hat to (to get a ^ character, I believe you have to press shift+6 twice, but I may be wrong on that). So shift+6 then C produces Ĉ. Ŭ is altgr+shift+9 then U. Apparently this version of the US-International layout is Linux-specific, and the Windows version doesn't have Esperanto characters (although not having a Windows machine I can't confirm that). In the keyboard preferences you can select a "compose key". This can be enabled on any layout, so you don't even have to learn the differences between a UK and US keyboard to make it work. You can select what you want your compose key to be - the right Windows key is a popular choice, given that it has basically no use in Linux. To type Ĉ, you press compose+shift+6, then C (so same as for US-International, but with compose added), and similar for the other hatted letters. To type Ŭ, you press compose+U, then U. I think the fourth option is probably the most sensible, as it doesn't make any changes to the keyboard in normal use. You still have a standard UK layout that works exactly as normal, unless you hold the compose key. Hope that makes sense - let me know if you need any further details. :)
  36. 2 points
    You wait for a launch and then two come at once! It's not only EAB's new site which has taken off this week. Over sixty years after the publication of the revered Teach Yourself Esperanto, its successor for the modern day, Complete Esperanto, has appeared on bookshelves on the High Street. The new book also happens to reside on the bookshelves in Barlaston, and to celebrate the release of a mainstream text book by a renowned publisher, EAB is offering it at a very special price of £20. That's half the recommended retail price. We don't know how long we're going to keep the price this low, so make sure to get your copy now from our brand new online bookshop!
  37. 2 points
  38. 2 points
  39. 1 point
    Saluton Matio! Dankon for being so kind and welcoming - it's really appreciated. You're also very lucky living nearby to York - I've only visited a few times but I've liked it every time. The Yorvik Centre is firm favourite of mine, and I'm keen to get in that stunning Minster! As I said to Mark, I'm a little wobbly currently when it comes to the thought of live communication just yet - I only seriously re-began my learning about 3-4 days ago. With the date being a few months away, perhaps I'll feel more ready? Either way, hopefully sometime soon, I will pop by - watch this space! Thanks again for the invite 🙂
  40. 1 point
    That gives me a much clearer image of the problem there Tim, so thanks for that. I can't imagine the relief and sense of accomplishment when a successful translation is written/ you can see the finished product in front of you! I'm obviously very new on my Esperanto journey, but sometime in the future I'd love to be involved in this. Some of the exisiting Esperanto literature out there looks beautifully prominent, but some also a bit hit and miss. I can't help thinking that with the right resources, man power, and backing from publishers, children's books, translations of YA fiction and some of the classics (new and old) is the way to go? If only we could get the J.K Rowlings and Malorie blackman's of the world on side! As you said though, I'm sure it's all part of the upcoming plan - here's to hoping passionate folks such as yourself get to drive the vanguard some-day!
  41. 1 point
    Se iu serĉas legaĵojn, sed ŝatas resti ĉe ekrano: https://eo.wikipedia.org/wiki/Esperanto-blogo (Mi ĵus finlegis la libron "La tago kiam Jesuo perfidis Judason" kaj ne tre entuziasmis.)
  42. 1 point
    Mian vi vidos ĉe eBay. Ĝi kuŝas kun la skatoloj, kiujn mi alportos al Esperanto-Domo post du tagoj.
  43. 1 point
    We're delighted to announce that EAB has published an Esperanto version of The Gruffalo, a world-famous story for children young and not-so-young which has sold over 14 million copies worldwide! As the exclusive world provider of La Krubalo, as he's known in Esperanto, you won't be able to get hold of a copy from anywhere before we send them out. We'll be doing this on December 2nd, so feel free to pre-order now at the special price of £5 (RRP = £7) to get your hands on a copy at the start of December. We're not imposing limits on sales, so if you want to save Santa Claus the trouble of thinking of presents for members in your family, but as many copies as you want! Please feel free to share La Krubalo's site on social media. This is a great chance to show Esperanto to the world!
  44. 1 point
    Hi @Tim It's great that we have this new reading club / reading group. Personally, I'm very much in the "I want to read books" camp as opposed to the "I want to spend lots of time talking about, discussing or writing in forums about books" camp. Unfortunately, I will not have the time to do much peripheral activity, besides actually reading the books. (and I know what I'm like. Look at me now: I'm supposed to be sending out invoices / chasing clients today and here I am, dealing with Esperanto...). In response to your questions: -I definitely vote for 'one thread per book'. The fewer, the better. -Definitely Esperanto. For me, that's the whole point. However, I don't want to impose this on anyone. -Yes, let's try (at least) to read certain parts of the book at the same time and then have questions about the content, maybe the language, words used, new words learnt etc. That could be quite fun and a good use of the forum thread maybe. Finally, I normally read two-three books at the same time and have a 'waiting list' going on so I hope some of those books in the list can make it to the group list. ? Amike, Rico
  45. 1 point
  46. 1 point
    It's fixed for me now Although in fairness, I hadn't noticed there was anything wrong with it when it was displaying Arial!
  47. 1 point
    Mi serĉis purigiston. Evitante la tiklan demandon, kial mi mem ne faras la laboron, min gvidis saminklina najbarino al sia propra trovaĵo – firmao de polaj purigistinoj en la proksima urbo, ĉe kiu ŝi jam dungas. Komence mi dubis. “Ĉu ili parolas la anglan?” Jen la unua demando elverŝita senpense, mallerte, kun embarasiĝo (esperantistoj ne devus pensi tiel). Mi provis haste reĝustigi la mispaŝon. “Sed kompreneble ili ja – la poloj estas bonegaj angleparolantoj.” (Kiom da poloj mi konas? Neniom.) “Nu”, respondis la najbarino, “Iuj el ili ja, iuj ne”. “Ho”, mi diris necerte, kaj falis senhelpe en alian atakon de nesentema mallarĝmenseco eligante, “Mi nepre volas dungi nur tiujn, kiuj regas la anglan”. Mi imagis meblominacajn miskomprenojn super la ambra poluado. “Mia duopo ja komprenas sufiĉon”, trankviligis mia najbarino; tiam, malplitrankvilige, “nu, almenaŭ unu povas iomgrade konversacii angle; ŝi interpretas por la alia”. Sekvis kelkaj semajnoj da pripensado miaparte. Ĉu mi volas havi nekonatulojn en la hejmo? Ĉu mi rajtas dungi aliajn por purigi por mi? Ĉu ili estos fidindaj? Ĉu ili malbone priopinios mian domon? Dume la araneoj konstruadis urbokompleksojn en la anguloj, kaj la polvo tiom profundiĝis, ke eĉ la mortintaj muŝoj enteriĝis, por formi miniaturan montetan pejzaĵon sur la deskvamiĝanta farbo de la fenestrobretoj. Nepris helpo. La Unua Vizito Mi tre ekscitiĝas. Mi estas renkontonta verajn polinojn! Mi pretigas min kore bonvenigi la du fremdulinojn al mia lando en la plej bela esperantista/internaciista maniero - flankenmetante kiel nur semantikan ĵonglaĵon la detalon, ke, naskita en Anglujo, mi mem estas efektive ankaŭ ‘fremdulo’ en Skotlando. ‘Fremdeco’ certe dependas unue de lingvo, ĉu ne? Kaj en Skotlando oni plejparte parolas la anglan (kun la ebla escepto de Glasgovanoj), dum la pola lingvo ege malsimilas la anglan. Pensu pri tiuj ĉenoj de ‘przez-oj’ kaj ‘wszystk-oj’; tiuj sendube demonstras, ke la pola estas ĝuste kaj imprese fremda. Mia konscienco interrompas riproĉe. “Ĉu vi konstatas, kiom multe estas malprava en tiu via aserto?” “Mi supozas, ke vi tuj min informos.” “Unue, ĉu ne devus esti lingvo la ‘brita’, ne la ‘angla’? Due, mi certas, ke via komento pri glasgovanoj rompas ian kontraŭ-diskriminacian leĝon. Trie, ĉu ne estas ofende nomi iun ajn ‘fremda’?” Nu, tio dependas de tio, ĉu oni uzas la vorton ‘fremda’ kiel pure priskriban adjektivon, aŭ kiel humiligan insulton. Ŝajnas, ke nuntempe multaj originale senkulpaj a-vortoj migradas suden, ĝis ili alprenas pejorativan statuson. “Jen bonega ekzemplo de diskriminacio hemisfera. Vi ne pravas egaligante ‘suden’ kun ‘malsupren’ en la senco ‘plimalboniĝaden’; pensu pri ĉiuj sudanoj, kiujn vi sendube ofendas – por ne mencii la preteratentaĵon, ke ‘suden’ sudhemisfere signifas ‘supren’, ne ‘malsupren’.” Nu eble oni tie trovas la pejorativan insulton plibonigado de la nura adjektivo. Ĉiaokaze, kiel mi diris, la alvenontan tuŝon de eksterlandeco ĉe mia pordo mi atendas kun kreskanta entuziasmo - kaj kun proporcie malgrandiĝa racieco. Ho! Kiel fremduloj (pardonu) ili certe parolos Esperanton. Aparte, ĉar ili devenas de orient-eŭropa lando. Aparte, ĉar kun Polujo estas ligita iel Zamenhof (ĉu li tie naskiĝis, loĝis aŭ laboris mi forgesas). Mi antaŭĝuas mencii la ĉi-rilatan urbon al la alvenontinoj, mian unuan polan vorton deklamitan fiere kaj kun perfekta akĉento pola (nu esperanta, sed kiel ĉe multaj britoj, en la kapo ekzistas nur du lingvoj – la angla kaj la fremda - do mi supozas, ke, ĉu pola, ĉu esperanta, ili samsonas.) “Mi apenaŭ kredas, ke vi kapablas diri tian aĉaĵon. Kaj neniam, neniam, NENIAM oni nomas Esperanton ‘fremda’ lingvo.” Mi ne dubas, ke ili bone konas la urbon, sed mi bedaŭrinde ne povas rememori la nomon. Mia lango ripete ŝtelglitas al ‘Barlastono’, sed malinklinas vojaĝi preteren. Tute blindigita de esperantista idealismo, mi imagas ĝojan kaj triumfan venkon super ĉiuj lingvomalfacilaĵoj; amikajn konversaciojn pri diversaj markoj de polvosuĉiloj, viglajn interŝanĝojn de superlativoj pri la brileco (aŭ ne) de la fenestro-vitroj; gravajn diskutojn pri la ĝusta metodo purigi la panrostilon, ĝis en la menso ni jam iĝis korsamideanoj brak-en-brake kantantaj esperantajn himnojn sub verda flago. Ili alvenas realvive, kaj mi rapidas saluti ilin en mia plej fremdulo-amika maniero. (Nu, kiel polinoj, ili preskaŭ parencas al Zamenhof!) Mi ridetas larĝe, balancas la kapon en troiga kaj iom vertiĝiga movo, faras furiozajn gestojn kaj distorditajn mienojn, kaj klinas min japanece – por ampleksi iujn eblojn - en speco de bonveniga danco, por montri klare mian ĝojon pro la apudeco de tia ekzotika eŭropeco ĉe mia dompordo. Mi eksentas ekan dubon, ĉu Polujo ja apartenas al Eŭropo. En Britujo oni sentas, ke tiu kontinento konsistas el diversaj grupoj, iuj pli ‘eŭropecaj’ ol aliaj. Germanujo, Francujo, Belgujo, ktp, estas sekure kaj kvintesence ‘eŭropaj’, sed la sud-orientaj landoj, kiel Turkujo kaj Afganujo, ŝajnas aparteni al la pli-malpli ‘azia’ fino de la kontinento, dum la ‘rusece-eŭropaj’ landoj, kiel Ukrainujo, Litovo kaj Polujo, troviĝas iom tro ‘oriente’, tro for alidirekte. (Tio pensigas, kial Rusujo mem ne konsideras sin parto de Eŭropo, okupante sufiĉe vastan porcion de la dividata terpeco; tamen mia malklara kompreno de mond-politiko supozigas al mi, ke ĉiuj koncernatoj preferas teni sin apartaj.) Interrompas mia konscienco: “Pro tiaj vortoj vi povus okazigi intra-kontinentan krizon.” Mi vin ignoras. Jen simple mia opinio. “Ĝuste tiel komenciĝas tiaĵoj.” Ĉiaokaze, jen mi dancas kiel idioto antaŭ miaj novalvenintinoj, kaj mi salutas ilin per la sama klara, laŭta voĉo, kian oni konservas por surduloj kaj beboj, provante tiel komuniki, ke ili nun kunestas kun vera samanimano, iu, kiu komprenas la tiklaĵojn esti fremdulo for de la hejmlando. (Ho, kiel iama loĝanto de Skandinavujo, mi estas spertulo pri ĉio nord-orienta - kio ja enhavas Polujon). Tial ili povas senti sin tute komfortaj kun mi, preskaŭ kvazaŭ ili troviĝus kun samnaciano. “Vi certe aŭdis pri Zamenhof, ĉu ne?” mi demandas tuj kiam ĝentileco permesas, fiera pro la elvortigo de mia unua vorto ‘pola’. (Ĝi estas probable rusa, aŭ eĉ germana, sed mi kalkulas, ke la landoj estas sufiĉe proksimaj, tial ankaŭ supozeble similas la lingvoj.) “Ne”, ili respondas. “Ĉu pri Esperanto? La internacia lingvo, kiun li kreis?” “Ne.” “Sed troviĝas statuo de li en… en… (jen plia impona informo forgesita). Mi vidas, ke iliaj okuloj ekserĉas nervoze la elirejon, kaj mi rememoras, ke ili ĉeestas por purigi mian domon. Necesas klarigi al ili la laboron farendan. Estas malfacile. Ili komprenas efektive malmulton de la angla lingvo (ĉu mi prave surpriziĝas?), kaj mi rimarkas, ke etaj, sed gravaj, vortoj, kiel ‘se’, estas aparte tikle klarigeblaj alivorte. Mi volas diri helpe, ke se ili trovos araneon, ili venigu min, kaj mi kaptos ĝin; ilia lernado de la lingvo utile transsaltas la araneon, sed malpli utile baŭmas ĉe la subjunkcio; konsekvence, aŭdante ‘araneon’, ili ekkrias, kaj suprensaltas terure. Poste mi okupas nesensignifan pecon de la laborhoro por trankviligi ilin, uzante ŝekspirecajn penojn por klarigi mian intencon. Mi kondukas ilin ĉirkaŭ la ĉambrojn, fingromontrante malhelajn angulojn, mansvingante malantaŭ kurtenoj, kaj parolante specon de stenografieca angla en spektaklo, kiu plej memorigas temanĝon por ĉimpanzoj en bestoĝardeno. Ili ridetas ĝentile, kaj certigas al mi, ke ili komprenas pli ol ili povas paroli. La horo de purigado pasas fulmrapide, kaj mi fuĝas eksteren, por eskapi la ŝtormon de okupitaj manoj, viŝiloj, purigiloj, siteloj kaj fremdsona interbabilado, kiu portempe inundas mian hejmon. Poste mi trovas momenton por fari al ili kelkajn demandojn pri ilia vivo – kiom longatempe ili loĝas en Skotlando, ĉu ili ŝatas Britujon, ktp. Mi atendas emocielverŝan deklamon de ilia amo kaj dankemo al Britujo, por la ŝanco vivi kaj enspezi ĉi tie. Anstataŭ tio, mi aŭdas maltrankvilige, ke ili tute ne ŝatas la skotlandan vivon; ke la vetero estas aĉa; ke ili sentas akre la mankon de siaj amikoj kaj familianoj hejme en Polujo; ke ili estas devigataj labori la tutan tempon, kaj tial havas nenian ŝancon por sperti la landon turistece. Ili finas per la korfrapa komento: “La vivo estas brutala”. Mi konsterniĝas, aŭdante vorton kun tia forta – perforta eĉ – signifo, kies efikecon nur plifortigas la riĉa pola prononcado. Ĉu mi komprenis ĝuste ilian intencon? Aŭ ĉu ili nur misuzis adjektivon, kiun mi kutime asocias kun malhumanaĵoj? Eble ili ŝercis? Parolis ironie? Supozu, ke la vorto estas identa en ĉiu lingvo? Sed eĉ samlingvaj parolantoj povas miskompreni unu la alian. Ili adiaŭas min (nun bonhumore kaj ridetante), lasante min pensema. Kiom malfeliĉaj ili efektive estas? Ĉu ni helpas aŭ ne, dungante ilin? Mi aŭdas de la najbarino, ke ili eĉ ne havas paŭzon por tagmanĝi inter klientvizitoj. Ni diskutas la eblon, ke jen ekzemplo de finegocado, (novaĵtemo aktuala pro la enmigrado-demando). Ĉu temas pri sklavkomercado?, ni suspiras nekredeme. Ne en nia ĉirkaŭaĵo, ĉu? “Multaj kruelegaĵoj restas nekontraŭitaj ĝuste pro tia vidpunkto”. Mia konscienco pravas. Ĉu niajn polinojn organizas senkompata fiulo, kiu mastrumas tutan aron da subigitaj orient-eŭropaj virinoj, kiujn li (ĉiam ‘li’) ekspluatas kaj subpagas? Ni akordas, ke kvankam ni ne volas subteni aferon tian, nepras, ke ni ne risku minaci la vivtenon de la laboristinoj. Kiu scius, ĉu ilia vivo ne estus eĉ pli malbona sen la dungiĝado? Kiel esperantisto mi trovas la rilaton inter ni multkiale nejusta. Mi estas dunganto, ili estas dungitoj; ni interkomunikiĝas en mia denaska lingvo, en lando tute fremda al ili – kaj plie ni kunestas en mia hejmo. Ĉu eblas situacio pli neegala? Mi efemere konsideras instrui al ili Esperanton, sed supozas, ke ili multe preferus lertiĝi en la angla. Kiel la lernado de Esperanto helpos ilin integriĝi al sia ĉirkaŭaĵo en Britujo, kaj pligrandigi ilian ŝancon perlabori sufiĉan monon por plibonigi la vivon? Neniel. Idealoj ne povas konkuri kontraŭ vivnecesaĵoj. Krom tio, mi volas, ke ili uzu la tempon por purigado. Ĉiam preta por defio, mi tiam ekhavas alian ideon. Ŝajnas al mi, ke la subtaksita esperantisto, alfrontita de nedeflankigeblaj lernontoj de la angla lingvo, havas nur unusolan kontraŭmovon por internacia egaleco, kaj tio estas, ke tiu mem entreprenu lerni la lingvon de la alia. Kun la memfido gajnita el jardeko da Esperanto-lernado, mi estas certa, ke la tasko lerni kelkajn frazojn polajn estos al mi simpla. Tiel mi montros eĉ pli forte mian volon plifaciligi kaj plifeliĉigi la vivojn de miaj polaj purigistinoj, kun la aldona avantaĝo, ke mi rezulte povos certigi, ke ni akordas pri la signifo de gravaj terminoj purigaj, kiel ‘araneo’, ‘anguloj’ kaj ‘lavbroso’, sen la neceso geste gimnastiki. Mi imagas, kiel ili estos ravitaj de miaj klopodoj paroli perfekte la polan, kaj kiom plibonigita estos ilia vivo kun la aldono, ĉiun duan vendredon, de miaj plej lastatempaj provoj. Tamen plia pripensado malkovras dubojn. Ĉu estiĝus neantaŭvideblaĵoj de mia plano? Supozu, ke mia prononcado estus tiel aĉa, ke ili ne komprenus min? Aŭ, eĉ pli maltrankvilige, supozu, ke la pola estus lingvo tia, ke eteta modulado aŭ mismetita akcento ŝanĝus afablan spritaĵon en amaran kritikon tiel, ke ekzemple anstataŭ demandi pri ilia bonfarto, mi neintence regalus iliajn avinojn per malbenoj? Aŭ volante klarigi mian preferatan metodon poluri la kranojn, mi erare petus, ke ili boligu siajn kraniojn, aŭ mi elbuŝigus ion simile ofendan? (Parenteze mi jam akiris internacian fireputacion pro tiaj sentaktaĵoj, kiam en la fruaj jaroj de mia danalingvo-lernado, mi provis diri al eminenta preleganto, ke mi opinias lin mirinda, sed informis anstataŭ, ke mi trovas lin stranga. Tia neforgesebla fuŝaĵo emas estingi la entuziasmon por spontanaj esprimoj fremdlingvaj.) Supozu, ke miaj purigistinoj efektive deziras, ke ni konversaciu angle, por profiti la propran anglalingvoregadon? Aŭ ĉu taŭgas al ili, ke la dungantoj restu nekomprenaj pri la pola; nun ili povas interparoli denasklingve dum ili laboras sciante, ke mi komprenas nenion. Ili povus libere kaj malferme komenti, ŝerci, moki kaj esprimi kompaton pri mi kaj mia hejmo, kaj estus kvazaŭ oni svingus mortintan katon antaŭ la okuloj de blindulo. Mi agnoskas, ke ĉi tio estus agrablaĵo en ilia vivo, kaj mi ne volas ĝin forpreni. Tamen, spite al la eblaj problemoj, mia scivolemo estas ekbruligita, kaj mi ekas por havigi al mi lernolibron. La tasko ne estas simpla. Mi trovas malavaran regalon de frazlibroj, sed el mallarĝa elekto de lingvoj, kiu ne enhavas la polan. La franca, hispana kaj itala lingvoj estas popularaj – supoze pro tio, ke oni nepre volas scii, kiel mendi bieron feriante en la suno. Oni povas ankaŭ trovi instrulibrojn pri la japana, la araba, la germana – ĉiuj lingvoj de gravaj, riĉaj nacioj, kiuj ludas signifajn rolojn en la mondmerkato, lingvoj kiuj alportas avantaĝojn al la vojaĝanta komercisto. Mia serĉo provokas aliajn pripensaĵojn. Kio instigas nin lerni certajn lingvojn antaŭ aliaj? Neniuj el miaj konatuloj avidas lerni la polan. En Britujo la enmigrintoj estas plene okupitaj pri la lernado de la angla, kaj la indiĝenoj ŝajnas iom singardaj pri la elekto de alilandaj silaboj, ĉirkaŭ kiuj ili toleras tordi al si la langon. Oni elektas lingvon lernotan kun la sinteno: “Se mi penlaborus por lerni tiun lingvon, kiel min tio profitigus?” Rare oni pensas “Kiun lingvon estus bone lerni, por etendi helpan manon al miaj apudloĝantoj?” Ŝajnas al mi, ke la decido lerni la lingvon de lando kun pli modestaj kubutoj sur la mondscenejo estus laŭdinda intertempa paŝeto al pli egala mondo. Ĉu ne temas pri simpla gastameco al niaj nove enmigrintaj najbaroj, ke ni faru la malgrandan penon bonvenigi ilin, kaj plifaciligi ilian integriĝon en la komunumo, per la lernado de bazaj frazoj ilialingve? Ĉu ne brito en la sama situacio eksterlande ĝojus aŭdi la familiarajn sonojn de sia denasklingvo, inter la bombardo de fremdeco, feliĉus, ke iu volus fari por li tian penon? Venas al mia menso, ke laŭvorte kaj metafore lerni la lingvon de aliulo estas certe la plej afabla, plej intime kortuŝa ago farebla por iu. Kun tiu interesa penso, mi fine sukcesas persvadi helpeman librovendiston inversigi sin en polvan angulon, de kie, post multa serĉfosado, li supriĝas, iom taŭzita, kun unuopa ekzemplo de polalingva frazlibro, kaj mi rapidas hejmen kun mia aĉetaĵo. Ĝi estas bela libro kun glacea kovrilo, plena de koloraj fotografaĵoj kaj bildoj pri diversaj situacioj, kun helpaj frazoj ambaŭlingve. En la ‘domo’-parto troviĝas eĉ utila bildo de polvosuĉilo apud al mi neprononcebla vorto enhavanta maltrankviligan kvanton da ‘zo-oj’. Sed tekstas surdorse, ke la libro enhavas detalan indekson kaj prononcgvidon, do tiun lastan mi avide serĉas. Survoje mi trapasas paĝojn pri sportoj, manĝaĵoj, vestoj, muzikiloj, insektoj, natursciencoj. Troviĝas du paĝoj pri ĉiaj aspektoj de bazopilko (klare la preferata sporto de la aŭtoro), detala priskribo de kosmoŝipo, kaj la nomoj de diversaj iloj uzataj en domkonstruado, ĉiuj kun ŝajne samaspektaj kaj ‘zo’-plenitaj terminoj. Tamen nenia prononcgvido. Nenio eĉ similspeca. Nek aludeto nek sugesto pri kiel diri aŭ la anglajn aŭ la polajn vortojn. Mi ĉagreniĝegas. Jen libro el respektinda eldonejo, aĉetita en konata vendejo je alta prezo, kiu montriĝas tute senutila al kaj britoj kaj poloj. Mi revenas al la vendejo. Ĉi tiun fojon mi trovas pli promesoplenan helpanton, kies brakoj ŝajne povas etendiĝi pli profunden en la angulon, de kie li reaperas triumfe svingante pol-lingvan kurslibron enhavantan K.D-on, similan ĉiuaspekte (krom lingve) al miaj jam studitaj kaj ŝatitaj esperantaj lernolibroj. Tute perfekte! Pasas du semajnoj da furioza studado, dum kiu mi konstatas, kiom mi jam lernis per Esperanto pri la lingvolerna procezo, kion mi nun povas apliki al la pola lingvo. Jam sukcesinte kompreni la simplan gramatikon de la unua, mi fidas al mia kapablo regi la vaste pli kompleksajn kazojn, genrojn kaj neregulaĵojn en la dua. Mi ankaŭ scipovas kiel nutri min tra la longaj ĉenoj da konsonantoj, tiel fremdaj al la angla orelo, per la penso: ‘Nun mi ne povas, sed poste mi ja povos’, kaj mi eltrovas, ke mi pravas. La Dua Vizito Mia kapo estas inundita de polaj salutoj, dankoj kaj aliaj simplaj frazoj komunaj al ĉiuj komencantoj en ajna lingvo, per kiuj mi intencas mirigi mian aŭskultantaron. Mi ĝojas, kiam la du junulinoj ridete komprenas min, kaj ili siavice ĝojridas surprizite, ekvidante la multajn memorigajn notojn kun polaj vortoj, kiujn mi fiksis al muroj, fenestroj, pordoj kaj ŝrankoj ĉie en la domo. Dum ili purigas, mi prenas ĉiun ŝancon kontroli mian prononcadon, kaj ili volonte helpas. Mi facile venkas la polan vorton ‘araneo’, sed samkiel ilin, min haltigas la subjunkcio ‘se’. Poste mi demandas (angle), ĉu ili ĝuis lastatempan ferion sian en Polujo. Ili respondas, ke jes, tiam faligas la voĉtonon en abismon de guturala malheleco, por aldoni, “Kaj nun ni estas denove ĉi tie…”, kvazaŭ ili ĵus revenus al infero post kurta vizito en Edeno. Denove mi perpleksiĝas, ĉu ili ŝercas, ironias aŭ verdiras; ĉu tia malgajjhumoro estas eco esence pola, aŭ ĉu ili nur naskiĝis sub la influo de la zodiaksigno Skorpio. Mi volas esprimi ilialingve mian kompaton pro aŭ la poleco, skorpieco aŭ hejmsopirado, sed mi ankoraŭ troviĝas ĉe la pasport-kontrolisto en Leciono la Unua (‘Mi Ferias’), kaj mankas al mi la kapablo diri pli ol ‘saluton’, ‘dankon’ kaj ‘helpu, mi perdis mian amikinon’. Tiuj estas verŝajne gravaj havindaj frazoj en flughaveno, sed ili apenaŭ sufiĉas kiel rimedo por intima konversaciado. Mi kalkulas, ke mi povos utile kunigi erojn el la vortprovizo por Leciono la Dek Dua (‘Ĉu vi vizitis la kuracisto?’) kun tiuj de la Dek Sesa (‘Mi havas problemon kaj bezonas ripariston’), por pliproksimiĝi al mia celata temo, sed mi supozas, ke ĝis mi atingos tiun nivelon, ili probable regos la anglan sufiĉe por diri al mi, ke mi ne miksu min en iliajn aferojn. Aŭ ili estos jam fuĝintaj reen al sia hejmlando. Mi demandas min, ĉu dividataj vortoj efektive kreas intimecon, aŭ nur plifaciligas ligojn jam ĉeestajn inter individuoj. Mi rememoras, kiam mi komprenis la danan lingvon tiom malmulte, kiom mi nun konas la polan, kaj amikiĝis kun virino, kiu travivadis dolorigan eksedziniĝon. Mi iĝis konfidenculo, al kiu ŝi elverŝis dum horoj lavangojn da vortoj, pri kies signifo mi havis eĉ ne la malplejan ideon, krom tio, ke ŝi evidente estas malfeliĉa. Mi nur kapjesis tie kaj tie, eligis kelkajn ‘jes’-ojn en la paŭzoj, kaj esperis, ke ŝi ne rimarkas mian nekomprenon. Ŝi ne, kaj ni akordis bonege. Tamen, eĉ se mi povus interparoli pole kun miaj purigistinoj, tio ne necese rezultigus sufiĉan konfidencemon por la malkovro de intimaj informoj al nekonatulo. Mi meditas, kiel lingvo povas esti kaj enirejo kaj baro inter homoj; rimedo por malkaŝado de la animo, sed ankaŭ por proteki privatecon malantaŭ muro de ĝentilaĵoj kaj banalaĵoj. Pli da vortoj ne egalas pli da enhavo, kaj eĉ kun la plej flua samlingva interkomunikado, verŝajne la maltrankvilo, kiun la najbarino kaj mi sentas pri niaj helpantinoj restos nesolvita. Probable la vero estas tro malsimpla por esprimi eĉ en ajna lingvo, interplektaĵo de motivoj, kialoj, bezonoj kaj kono pri la vivo de ekonomia enmigrinto en Britujo, kono tute neatingebla de ni indiĝenoj. La Tria Vizito Mi ĵus adiaŭis la purigistinojn post ilia tria vizito. Hodiaŭ, la vivo ‘aĉas’, sed ĉi-foje ili trovas kelkajn anglajn vortojn por malkaŝi detalojn. Mi lernas, ke ĉi tiuj estas fortaj, fieraj virinoj, kiuj arde amas sian hejmlandon, kaj batalas por supervivi en neamika mondo, kiu nenion scias kaj neniom zorgas pri Polujo aŭ ĝia popolo, krom tio, ke ĝi estas provizejo de malkaraj laboristoj. De iliaj balbutaj vortoj mi aŭdas sufiĉon por kompreni, ke miaj antaŭsupozoj kaj kompato nur plilarĝigas la apartecon inter ni, kaj ke eĉ nuran aludeton de elitismo miaparte ricevus glacie ĉi tiuj dignulinoj. Tamen ni dividas ankaŭ agrablajn momentojn: ridante kune, kiam mi provas diri ‘penso’ polalingve, sed eligas erare ‘pano’; dividante miron pri la pasifruktoj en mia fruktovazo, kiujn ili gustumas unuafojon; kaj kunpremante nin antaŭ ilia saĝtelefono, por rigardi fotografaĵojn de Polujo. Venas al mi en la menson, ke ni jam ekkonstruadas komunan lingvon, nek polan, nek anglan, nek esperantan - sed homan.
  48. 1 point
  49. 1 point
  50. 1 point
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue. By using this site, you agree to our Terms of Use. Please familiarise yourself with our Guidelines for posting and consult our Privacy Policy to ensure that you're happy with how we use your information.