Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 21/01/2019 in all areas

  1. 2 points
  2. 2 points
    The story of how I learned Esperanto has been told countless times before, whether on the Duolingo Esperanto learners' Facebook group or in the 'Brita Esperantisto'. However, for the uninitiated, here's the story. I was a lost, confused teenager who had no life or social skills and began to learn Esperanto due to a break up and wanting to learn a simple language. Unlike most people who were starting at the same time as me, I was always behind, struggling with my learning. However, I persevered and carried on studying, attending events from NOJEF funding to improve my skills. It became a monthly occurrence, requesting NOJEF funding and travelling to somewhere with-in Great Britain, whether England, Scotland or Wales. My level of Esperanto increased as did my social skills, confidence and life skills. This all came to a head when during a Lernu Plu, Tim Morley suggested that I come along with him to Slovakia for an international event called SES, and so, Tim Morley, Anna Langley, Ali Mechan and myself began our two day travel across Europe by car to Slovakia. I was scared, I had never left the country, it was little over a year ago that I had even left my tiny Scottish almost-village in Ayrshire to the big city of Manchester, England. I remember getting to the Euro Tunnel and being scared of the 'border police' and experiencing my ears being blocked from a pressurised environment for my first time. Arriving in France and going to a shop, where the other person couldn't speak English, the confusion of this for me and being shocked that we are driving on the 'wrong' side of the road! The crossing of countries, freely via the Schengen zone, and reaching the autobahn, speeding by at 200km/h! Even being confused by the the 'exit' sign in German, I remember saying, 'wow! All roads seem to run to this place called 'Ausfahrt'. As we arrived at our stop over point in Germany, staying at a stranger's home was apparently normal to Esperanto speakers, but to me, I was freaked out, I couldn't sleep the whole night! In the morning, we carried on our journey towards Slovakia and when we reached Czechia, I was shocked, they are in Europe, but they don't accept Euros?? There was so much to learn. SES was an emotional roller coaster, I was so struck with change, my autistic brain just couldn't cope and I wasn't being the best friend I could with everyone, maybe causing a little drama. SES was amazing though, I learnt so much, I was shocked that I could use this language I thought I'd never be able to speak. The problem with this experience was, that the journey was more valuable to me, than the actual event. It was being with friends, actually having friends, talking to people and understanding things, which, I couldn't grasp before. A few weeks prior to SES, Damon Lord, via Twitter, sent me a link to work in Toulouse in Esperanto. I thought it was cool, but I never could do it! I wasn't good enough. But after talking to my friends and experiencing SES, I thought, hey why not apply to it. So I did. I got my interview with Marion from Esperanto-Kultur-Centro de Tuluzo and I couldn't understand half of what they were saying, the internet was terrible and their computer fan was far too loud. But what did I have to loose, I worked in Tesco (What I lovingly called and still do call, Tescaĉo.) and I hated my job there. So I accepted with little to no knowledge of what I was actually signing up for. It was going to be hard for me though, it took me my whole life to make friends, and I finally had friends in Manchester, Guilherme Fians, Marco Pedroni, Adam Hall, Martin Rue and others, who were all Esperanto speakers. I was scared to give that all up. But somehow I knew, this was the right thing for me to do. Before I left however, I went to one last Lernu and little did I know, the surprise I would receive there.. It was the last day of the Lernu. I was ready to leave, Adam Hall was going to drive me back to Manchester. However, at the end, the lovely Ed Robertson, said they had one last announcement. I was confused. This never normally happens, I wonder what is up. He announces that I am going to France in a weeks. That is nice I thought, but then they pull out this bag full of French learning books. I was in awe and the top of it, they played the tear-jerking video from Ian Carter, telling me, how proud of me everyone is and how I've done so well in facing my disabilities and life. I am crying just writing about it now. I couldn't stop crying, all I thought is, I don't deserve this. I don't deserve this. It was at least £200 worth of French learning material, that all my friends secretly bought me. How they all cared about me. I couldn't deal with it. I just cried and cried and cried. Finally, I felt welcome, I felt loved, I felt as if I fit in. I knew for awhile that I was getting well known, it is a running joke, that I am the 'Fama Sammy Kennedy' (Although, I still do think it is fifama) but that was amazing. Before I left, I met the amazing James DeVoge who lives in Paris but came to Barlaston for the course. He said he would meet me in Paris to get my connection to Toulouse. I was so happy as I was travelling by train to there, due to my massive fear of flights. My life was going somewhere.. The 24th of September 2018, one year to the date, that my longest term girlfriend cheated on me, that started this catalyst of learning Esperanto, I was moving to Toulouse, I packed my suitcase full of everything I needed. I waved my brother goodbye who guested me in his house during my stay in Manchester and so I jumped on my train to London. In London my suitcase broke!! One wheel out of two down. It was only a £35 XL case from Argos and I did massively over-pack it. I arrived at St. Pancras and I got on the Eurostar to Paris. I met a lovely woman on the train, who spoke to me about how much I'll love Toulouse. When in Paris I met James and we swapped to the train station by Metro! (The first time I was ever underground!) I boarded the train to Toulouse and while I was on the train, I received an email from who I thought was going to be my landlord, stating, they weren't going to accept me! I had no clue what I was going to do. The lovely Rikardo and Jeanette (Who created Pasporta Servo) guested me until I could find a place to stay. Toulouse really was the making of me. I had to learn to survive on my own. There was no guidance, there was no support. I learned that everyone had their own life and their own stuff and I couldn't weigh them down with my own problems. I grew up learning that, I had to speak to people about my problems instead of bottling them up, but what I didn't realise was, you can't just talk about nothing but your problems to people. You'll loose friends this way. I made many friends in Toulouse, Elsa, Micheal-Boris, Greta, Flori and Emmanuelle. I became comfortable in my own skin, wearing what I felt comfortable in (Don't judge, kilts are super comfy! Haha) My greatest inspiration and buddy had to Micheal-Boris, he really is like my brother from another Mother, He is loud like me, he is like marmite like me, and he loves his food like me! We went on many adventures together, across Toulouse, we cycled across the city, across Occitanian countryside, we went hiking and we went for meals and drinks at least 2/3 times a week. I honestly love him with all my heart. And I know he loves me too. My work colleagues and I went to JES in Germany for new-years, we went by plane and I was scared, I remember being on the plane before take off, having a panic attack, this lovely kind lady sat next to me, asked if I was okay, I said I am so scared of heights, and flying and I never been on a plane before. She just spoke to me calmly and gently about what was going to happen and just about life to calm me down. Her sweet voice relaxed me so much, that I fell asleep on her!! 😂 Toulouse helped me learn how to have a work ethic, although I didn't do great for a lot of Toulouse, I was learning, and I feel at the end, all pistons were firing. Toulouse gave me so much experience as a person and this was due to Esperanto. Without Esperanto, I wouldn't be the person who I am today. Esperanto speakers are a very welcoming bunch, who always wanted to put me on the right path. Becoming of age via Esperanto, certainly was a unique experience, it has shaped my world view and took me from the little country boy to the internationalist that I am today. From the boy who went to his first Lernu, only knowing how to say Hello and How are you, who was scared of going into shops by himself, cried going on the train for the first time to his first Esperanto event, to the man I am today, who can easily travel via planes, can deal with whatever life throws at him and is finally happy with himself. Esperanto was there every step of the way. I was in a storm and Esperanto was my ship, but now the skies are clear and any dark clouds in the distance, I am no longer scared of but excited for the future adventures I'll encounter. 💖
  3. 2 points
    Finfine ankaŭ mi finlegis la libron. Mi konsentas pri la pli fruaj komentoj de aliaj: La aŭtoro evidente ne sekvas la konsilon de Claude Piron en "la bona linvgo" eviti neologismojn; ofte deSeabra uzas "poezian" vorton anstataŭ pli simplan, mem-evidentan vorton (ekz p11 "poltrono" anstataŭ "malkuraĝulo", p17 "eosto" anstataŭ "oriento"). La gloso (p86) helpas, sed ne sufiĉas. Oni povas supozi ke la pensoj de mortanta homo vagas, kaj la rakonto ja faras tion - ĝi saltas en tempo kaj en loko, kaj ofte estis (por mi) malfacile diveni kie kaj kiam (en la sinsekvo de eventoj) ĉiu nova teksto-bloko sidu. Por mi la kunteksto kaj la rolantoj estis malklaraj, ĝis (finfine) en pp47-53 oni lernas ke la konflikto estas (laŭvorte!) nigra-blanka afero, ke (p49) la "ĉefurbo" estas en afriko sed la "metropolo" estas en eŭropo, ktp. Pro tiuj malfacilaĵoj mi ne ĝuis la libron; mi konsilas homon nur legi ĝin se vi ĝuas lukti kun teksto! (Kaj mi ankaŭ konsilas komenci per p86 tiam pp47-53, antaŭ ol legi de p1 pluen. Mi supozas ke p12 l6 "Aŭ ĉu vi konsideras ... cigaredojn?" estas pres-eraro - ĝi estu aparta alineo, kaj estu inter parol-markoj. La libro estas nekonforme alta (tro por sidi en mia librobretaro), kaj la spino estas presita inversigite, sed tiuj aferoj ne gravas ĉar mi ne emas reteni ĝin en mia Esperanta-librokolekto.
  4. 2 points
    This fantastic course will print onto two sheets of a4 and gives the basics for speaking the entire language in present tense. Only 8 verbs are introduced at this stage but, really that's not the point. Why did I not learn this earlier, it's great!
  5. 2 points
    Ho. Mi devis kontroli multajn vortojn. 😊 la libro ŝajnas interesa (kaj mallonga) sed mi ne scias ĉu mi vere ŝatas la rakonton aŭ la stilon. Evidente mi ne jam finis ĝin do estas tro frue por decidi.
  6. 2 points
    We're very happy to share the information that the Universala Kongreso de Esperanto will be coming to our country in 2021! The venue will be Queen’s University, Belfast with the UK running from July 17 to 24! We're two years (and two UKs) away from the event so there isn't currently anything else to report. Keep the date free in your diaries and stay tuned for more!
  7. 2 points
    Elections for trusteeship were held at today's AGM. All seven candidates were elected. Name (for/against/abstain) Ian Carter (43/5/3) Edmund Grimley Evans (48/0/3) Clare Hunter (50/1/0) Damon Lord (44/3/4) Lajo Miller (42/3/6) Ed Robertson (48/3/0) Richard Smith (45/1/5) Ian Carter was re-elected president of EAB.
  8. 2 points

    16 downloads

    The first lesson of EAB's free taster course. This is a two-page booklet. It gives instructions on where to submit your answers once you've completed it.
  9. 2 points
    Hi Thomas Thanks a lot for your reply. I particularly liked your idea of Esperanto as something you do rather han something you are. Best wishes Frank
  10. 1 point
    Occasionally one comes across critics of Esperanto who suggest that the language can only be used in conferences arranged for that purpose. In fact most of my use of Esperanto on my travels over the years has been in private settings away from conference centres and the like. I am not against structured meetings, but I have a lot of experience of, for example, sleeping on the floor of a farmhouse in Croatia or having coffee and cakes in the garden of a German family. During 2019, I was lucky enough to visit Japan twice. In January, I went alone to discuss with the city council in Himeji practical aspects of the twinning of "our" castle in Conwy with their castle. In October I travelled there again, this time with my wife Pat and four colleagues to sign an agreement between these two noble castles, both recognized by UNESCO as being important to World Heritage. During my first visit I used English for two days, with the help of an interpreter, and subsequently only Esperanto for five days. I had the pleasure of meeting friendly Esperantists. I was invited to lecture about Wales twice - first in Himeji, then in Kobe. These good-natured people spent a lot of time with me, explaining a lot to me, especially about Japanese food and religious practices. Local Esperantists guided me on an excursion to Nara, the former capital of Japan. I also visited Kobe where I was present at the start of a murder trial. I understood what was happening, thanks to Nakamiti Tamihiro who was sitting next to me, whispering translations. Then he sent me the verdict of the judge in that case. Mrs Yosida Nobuko taught me the Japanese tea ceremony with patience. It's dangerous to mention names, because people can easily be left out, but I am happy to thank Tada Ryuji and Tukamoto Takesi who did so much for me in Himeji and Isogai Naotake in Kobe. Takatoshi Somekawa was kind enough to accompany me to the airport on my last day. Before the tea ceremony. A few months after my return home I went to see a doctor about an unusual back pain. Finally, a serious illness was diagnosed. Due to the uncertainty, I contacted my Japanese friends to explain that my planned return in October 2019 had become really uncertain. A little later I received a package from Japan with greetings from members of the Harima Esperanto Society, based in Himeji. Knowing that I was not in good health, they sent me an unusual and touching gift. Senbazuru is a group of thousand origami paper cranes joined together by string. An ancient Japanese legend promises that whoever folds a thousand origami cranes will receive a gift from the gods (if I understand correctly). In Japan, the crane was considered a mystical animal believed to live for a thousand years. Because of this, it has become a symbol of good luck and long life. The Esperantists in Himeji worked together in making this multi-coloured symbol of their good wishes. Finally, with the permission of my oncologist (needed, so that I could get insurance), I decided that I would be able to visit Japan again in October 2019 to attend the formal signing of the agreement for the twinning of the castles. My wife and I made the trip to Japan, and again local Esperantists welcomed us and made every effort to make us feel at home. Ritual cleaning of hands. We had a green tea with local Esperanto speakers during a visit to an azuki bean museum in Himeji. Yes, there is an azuki bean museum in Himeji dedicated to a type of bean! We also ate cakes made from adzuki beans, also called azuki or aduki. There is only one Esperanto word: azukio. Probably the most striking part of our stay in Japan was a visit to the Oomoto Centre. By bus 23 Esperantists from the area around Himeji travelled to Kameoka together. On the way, we visited the most sumptuous, most luxurious toilets I have ever seen. I have never previously seen chandeliers in public toilets near a motorway! The Oomoto bus. Arriving at the Oomoto building, we met a young woman called Unika, a board member of the youth organisation TEJO from Korea, and a young Spanish man called Alejandro. There we were able to attend a ceremony of a religion or sect that originates from Shinto, but emphasizes that there is only one God. I thank Toshiomi Okuwaki for responding to my questions. We also watched a Noh drama. This is the oldest Japanese form of theatre combining music, dance, and acting. Little "happens" in Noh drama, and the overall effect is of a metaphor. Informed and educated Japanese spectators know the story's plot very well, so what they appreciate are the symbols and subtle allusions to Japanese cultural history contained in the words and movements. Well, Pat and I certainly couldn't understand the whole thing, but I could appreciate the unusual music and the graceful dancing. With friends, outside some luxurious toilets! Esperanto has definitely helped me get to know a country with culture and traditions that were completely new to me.
  11. 1 point
    la Nacia Eisteddfod (Ejstedvodo*) kiu okazas dum la unua semajno de aŭgusto ĉiun jaron estas festo de la kulturo kaj lingvo en Kimrio. La festivalo vojaĝas de loko al loko, alternante inter norda kaj suda Kimrio, allogante ĉirkaŭ 150.000 vizitantojn kaj pli ol 250 vendejojn kaj budojn. Inter ili estas librovendejoj kaj eldonistoj. La festivalo de 2019 okazissur kampoj apud urbeto Llanrwst, nelonge for de mia hejmo. Mi mem provas ĉeesti ĉiun festivalon en la nordo. Ekzistas miloj kiuj partoprenas ĉiujare, tendumante apude. Oni povas trovi spurojn de la festivalo jam en 1176, sed la moderna historio de la evento vere datumas de 1861. La festivalo okazis ĉiujare, krom 1914, kiam la eksplodo de la unua mondmilito devigis organizantojn prokrasti dum unu jaro. Tradicie konkurso-bazita festivalo, altirante pli ol 6.000 konkurantojn ĉiun jaron, la festivalo disvolviĝis kaj evoluis dum la lastaj jaroj, kaj dum la konkursoj estas la centra fokuso de la semajno, la Maes (kampo) mem kreskis kaj disvolviĝis en viglan festivalon, kun centoj da eventoj kaj agadoj por la tuta familio. Ekzemple estas granda tendo pri scienco kun aktivecoj kimralingvaj. La plej multaj ĉefaj verkistoj, muzikistoj, kantistoj kaj poetoj de Kimrio konkuris iam ĉe la Eisteddfod, kaj multaj prezentistoj aperis sur nacia scenejo la unuan fojon dum la festivalo. La Eisteddfod estas la natura montrofenestro en Kimrio por muziko, danco, vidaj artoj, literaturo, kaj multo pli. Ĝi celas esti inkluziva kaj bonveniga festivalo, kiu allogas milojn da gelernantoj de la kimra lingvo kaj tiujn, kiuj ne parolas la lingvon ĉiujare. Portebla tradukaj servo (al la angla) estas havebla kaj skribaj dulingvaj informoj haveblas en kelkaj lokoj. Kvankam la kimra restas la ĉefa uzata lingvo. La semajno de la Eisteddfod estas la kulmino de dujara komunuma projekto, kunigante homojn de ĉiuj aĝoj kaj fonoj el malsama parto de Kimrio ĉiujare. Mi mem havis la honoron prezidi lokan komitaton kiu kolektis monon por la festivalo ek de januaro 2018 pere de koncertoj, kafo-matenoj, ekskursoj k.t.p. Tiuj aranĝoj mem riĉigis la socian kaj kulturan vivon de nia komunumo. Nu, en 2019, ni eble ne havis la veteron, kiun ni esperis, ĉar pluvis foje, kaj estis koto sur la festivalaj kampoj fine de la semajno, sed io tute magia okazis denove. *Jen termino kreita de Reto Rossetti antaǔ pli ol 70 jaroj. Vidu : La Kimraj Artofestoj en Somera Universitato: Malmo 1948. PIV ne enhavas la vorton « ejstedvodo », sed mi ja aǔdis ĝin, interalie de bretonaj esperantistoj. La fotojn faris mia filino Elinor Chapman. 1. Malgraŭ pluvo, solkantistino prezentas programon al malgranda spektantaro meze de kampo. 2. Virvoĉa koruso Cor Meibion Maelgwn konkursas en la centra pavilono.
  12. 1 point
    Ni havas 4 ekzemplerojn en la vendejo Sed mi estas tute kontenta starigi sondon pri la elektota ĉiaokaze. Mi tamen proponas iom da atendado, ĉar sendube mi ne estas la sola, kiu ricevis Esperantajn librojn je Kristnasko kaj ŝatas legi ankaŭ ilin!
  13. 1 point
    Ho jes, la tria volumo nur lastatempe eldoniĝis. Raklamojn pri ĝi oni povas vidi en kelkaj el la pasintaj eldonoj de la revuo 'Monato'. Mi certe aĉetos ĝin se ne baldaŭ, ĉar mi lastatempe aŭ aĉetis aŭ alimaniere ricevis plurajn E-librojn kaj ne estas sufiĉe da tempo en la tago! Pro la sama kialo, mi kunsentas pri ioma malrapidigo de la sinsekvo de legotaj libroj.. Pri 'La enigmo de la ar@eneo', bedaŭrinde mi ne posedas ekzempleron. Do, se vi volas legi tiun libron, bonvolu fari tion kaj mi rekomencos la komunan legadon kiam la grupo legas 'La fotoalbumo Vol II'. 🙂
  14. 1 point
    Bone. Mi povas konfirmi, ke post la legado de La Fotoalbumo - Vol I -, mi certe intencas legi la duan volumon kaj verŝajne aĉetos la ĵus eldonitan trian.
  15. 1 point
    Post legado de 'Kredu min, sinjorino!' kaj de 'Fundamenta Krestomatio', (kaj de la bela nova libro 'La Krubalo') finfine mi povas komenci la legadon de 'La Fotoalbumo'. Tamen, ŝajnas ke la unuaj 25 paĝoj ne estas legindaj.. do eble mi legos ekde paĝo 26. 😉
  16. 1 point
    Trevor Steele ne sekvas la konsilon komenci "en la mezo de aferoj". Mi trovis, ke en "La fotoalbumo" nenio interesa okazas ĝis pago 25. Sed ekde tie la teksto estas interesa. Mi legis jam trionon de la libro (la unua volumo). Kompreneble la fotoalbuma strukturo ne ebligas facile komenci en la mezo de aferoj.
  17. 1 point
    It's an honour to know you, Sammy!
  18. 1 point
    Se iu serĉas legaĵojn, sed ŝatas resti ĉe ekrano: https://eo.wikipedia.org/wiki/Esperanto-blogo (Mi ĵus finlegis la libron "La tago kiam Jesuo perfidis Judason" kaj ne tre entuziasmis.)
  19. 1 point
    Mian vi vidos ĉe eBay. Ĝi kuŝas kun la skatoloj, kiujn mi alportos al Esperanto-Domo post du tagoj.
  20. 1 point
    Mi antaŭvidas kelkajn ekzemplerojn de 'Ĉu vi konas....' sur la tablo de 'brokantaj libroj' dum la venonta Brita kongreso...
  21. 1 point
    Mi legis aliajn librojn de Trevor Steele kiu, laŭ mia opinio, estas bona aŭtoro kiu verkas klare kaj legeble. Pri Serĝi Elgo kaj Abel Montague mi havas nenian sperton. Tamen, el la tri elektoj, "La fotoalbumo vol 1" estas la plej dika ... eble 366 paĝoj estos tro por trakti "dum novembo". Sed la aŭtoro organizis ĝin en mallongaj ĉapitroj (unu po foto), do eblas dividi ĝin en manĝeblaj pecoj.
  22. 1 point
    Jes, ankaŭ por mi, forĵeti libron estas la plej lasta paŝo, kiun mi nur faras, se mi ne tute povas trovi novaj hejmon por ĝi. Kiam temas pri nebezonataj Esperanto-libroj, mi simple portas tiujn al la Brita kongreso, kaj metas ilin sur la "brokantaj libroj" tablo - tiam se iu ja aĉetas, EAB profitas iomete, kaj la libro ja havas novan hejmon. (La risko estas ke post la fino de la kongreso, Viv devos forporti pliajn brokantajn librojn ol ŝi kunportis!) - Vilĉjo
  23. 1 point
    I'm late to this, but would like to join. Where is the list of £5 books on offer for this club? I know I have Surklifa..
  24. 1 point
    We're delighted to announce that EAB has published an Esperanto version of The Gruffalo, a world-famous story for children young and not-so-young which has sold over 14 million copies worldwide! As the exclusive world provider of La Krubalo, as he's known in Esperanto, you won't be able to get hold of a copy from anywhere before we send them out. We'll be doing this on December 2nd, so feel free to pre-order now at the special price of £5 (RRP = £7) to get your hands on a copy at the start of December. We're not imposing limits on sales, so if you want to save Santa Claus the trouble of thinking of presents for members in your family, but as many copies as you want! Please feel free to share La Krubalo's site on social media. This is a great chance to show Esperanto to the world!
  25. 1 point
    Mi finlegis ĝin, kaj daŭre ne komprenas, kiu kiuas, kio okazas ktp. Mi povas aserti, ke tiu ĉu libro ŝajne estas la plej malbona originala verko en Esperanto, kiun mi iam ajn finlegis. (Plurajn mi komencis, sed ne finis. Tiel mi estus farinta ankaŭ kun tiu ĉi, se mi ne estus membro de nia grupo!)
  26. 1 point
    @Vilĉjo Walker kaj @Tim, vi ambaŭ diras, ke vi ne intencas aŭ emas konservi la libron... Do, jes... ankaŭ mi ne havis la plej altan opinion pri la libro. Tamen, mi tute ne povas forĵeti ĝin. Mi tute ne kapablas fari tion! Temas pri libro. Ĉu vi aŭdis min? L-I-B-R-O. Mi ne kapablas forĵeti librojn. 🙂
  27. 1 point
    Kiel vi scias, @Tim, mi nun finis la legadon de la libro. Mi povas konfirmi, ke eĉ leginte la tutan rakonton, oni ne ricevas sufiĉe kompletan priskribon de la ĉefroluloj, de la interagoj, de la eventoj, de la intrigo. Fakte, eble jen la problemo: mankas (sufiĉe bona) intrigo. Nur unu fina demando elstaras por mi..
  28. 1 point
    Mi alvenis al paĝo 9. Jam ĝenis min 'paseo' en 'Oni provis imagi la paseon'. Kial ne 'pasintaĵon/kio okazis/la fonon'? Persone mi ne povus subteni la uzon de 'aliel'. Tio tute haltigis la legadon. Mi ne kontraŭas, ke oni aldonu finaĵojn al la tabelvortoj (tiea, tiama, kiuj, kiu kiuas), sed tabelvortajn finaĵojn oni male ne aldonu al aliaj vortoj. Jam 'alio' kaj 'alia' havas proprajn signifojn, kaj se 'aliel' oni permesas, kial ne 'Mi vidis Times libron'?
  29. 1 point
    Mi konsentas. Kelkfoje verkistoj ludas la ludon "Mi konas vorton, kiun vi ne konas", tiel uzante vorton, kiun fakte preskaŭ neniu konas. PS Dankon pro la sciigo pri la glosaro. 🙂
  30. 1 point
    Same pri tiuj ĉi vortoj. Mi devis kontroli kelkajn vortojn, ekzemple senjori (p8). Leginte la difinon, mi facile rekonas la francan radikon. Ĉu estas bona ideo uzi jaman vorton apenaŭ konatan, kaj tiel devigi eĉ spertajn legantojn iri al vortaro? Mi ne certas.
  31. 1 point
    Saluton al ĉiuj. Mi intencis aĉeti la legotan libron, Ĉu Vi Konas Blaise Cendrars, sed bedaŭrinde, ĝi ne plu haveblas de EAB - ĉu EAB ankoraŭ atendas novan stokon de tiu libro? Aŭ ĉu mi mendu rekte de UEA?
  32. 1 point
    I agree with Rico - let's aim to read certain parts of the book at around same time (or - in time for an agreed deadline). Otherwise, it will be difficult to discuss topics/events which only some of us have read about, and there's a risk of the discussion giving away "spoilers" to the folks who haven't got that far yet. - Vilĉjo
  33. 1 point
    Hi @Tim It's great that we have this new reading club / reading group. Personally, I'm very much in the "I want to read books" camp as opposed to the "I want to spend lots of time talking about, discussing or writing in forums about books" camp. Unfortunately, I will not have the time to do much peripheral activity, besides actually reading the books. (and I know what I'm like. Look at me now: I'm supposed to be sending out invoices / chasing clients today and here I am, dealing with Esperanto...). In response to your questions: -I definitely vote for 'one thread per book'. The fewer, the better. -Definitely Esperanto. For me, that's the whole point. However, I don't want to impose this on anyone. -Yes, let's try (at least) to read certain parts of the book at the same time and then have questions about the content, maybe the language, words used, new words learnt etc. That could be quite fun and a good use of the forum thread maybe. Finally, I normally read two-three books at the same time and have a 'waiting list' going on so I hope some of those books in the list can make it to the group list. 🙂 Amike, Rico
  34. 1 point
    That font may be usable for Esperanto with modern software, but would it be usable for Esperanto with Quark 5? Almost certainly not, I would presume. You would presumably need to modify it, replacing some Latin-1 characters with the Esperanto characters. That modification is probably not hard to do, when you know how; I think I may have done something like that myself, a long time ago. The number of people interesting in modifying fonts to use them with pre-Unicode software has probably rather dwindled. You may need some kind of computer archaeologist for this!
  35. 1 point
    I don't know anything about Quark, but it might be a mistake to use an "Esperanto" font. Esperanto's characters are included in WGL4 (a standard set of about 656 characters), so any modern high-quality font is likely to include them. If a font was specially designed for Esperanto then it's probably a pre-Unicode font that puts the Esperanto characters in a non-standard place, probably instead of some Latin-1 characters. If you find where they are then you might be able to use them, getting the text to look right, but don't expect copy and paste to work. You're probably better off using some modern font that includes WGL4. Edit: Of course, Quark 5 predates Unicode! In that case, try copy-pasting some Latin-1 characters to see if any of them is replaced by an Esperanto letter. Here's U+00A1 to U+00FF for you (hoping it won't cause this crappy JavaScript editor to crash): ¡¢£¤¥¦§¨©ª«¬­®¯°±²³´µ¶·¸¹º»¼½¾¿ÀÁÂÃÄÅÆÇÈÉÊËÌÍÎÏÐÑÒÓÔÕÖ×ØÙÚÛÜÝÞßàáâãäåæçèéêëìíîïðñòóôõö÷øùúûüýþÿ
  36. 1 point
    3 aferoj mi neniam forgesos pri la kunkongreso! 1.) la blankaj klifoj de dovero. Kiel brito, ni ĉiam aŭdas pri la klifoj kiam ni estas infanoj, ke la romanoj vidis ĝin ĉe Francujo (aŭ je tiu tempo Gaŭlujo) kaj komencis invadi. Sed mi neniam imagus ke ili estas tiom bela. Mi piediris tra ĝi kun nova amikino Penny kaj tiom bela. Mi loĝis en ĉemara vilaĝo en Skotujo kaj la odoro de la maro memoris min pri mia infaneco. 2.) La prelegoj de Bertilo. Dum mia unua brita kongreso, laŭ mi la prelegoj ne estis tiom interesa sed ĉi jare! Ŭaŭ. Du prelegoj de Berio kaj kompreneble pri gramatiko. Mi lernis multe pri la historio de Esperantaj vortoj kaj estas tre interesa por lerni ke nian lingvon evoluis kaj montras ke ĝi vere estas vera lingvo. 3.) la novaj (kaj malnovaj) geamikoj! Kiam ni alvenis (kaj kompreneble kiel skoto, mi alvenis kilte) multaj homoj venis al mi kaj diris ah ! La fama Sammy Kennedy. Honeste, mi ne scias kial mi estas fama sed almenaŭ mi ne estas fifama (aŭ eble mi ja estas kaj ne scias haha) sed estas tre bona vidi Tim Owen kaj Claire Hunter denove, mi tre respektas ilijn pro ĉiuj agoj de brita Esperantujo ! Ankaŭ por vidi Ed Robertson denove, mia skota amiko ! Kaj mi vidis James DeVoge tre bonkora amiko kiu helpis min trairi parison kiam mi transloĝiĝis al tuluzo. Sed ankaŭ estas la novaj amikoj, kiel Penny Bryant kaj Elis Reed. Ili estas tre bonaj homoj kaj ankaŭ Elis ŝoforis min al Kambriĝo por vidi mian amikon Tim Morley. Mi tre ĝuis mian duan britan kongreson kaj longe vivu ĝin! Mi certe iros al la venonta!
  37. 1 point
    Nedankinde. Mi esperas eldonigi post du monatoj tutan libron pri la frua historio de Esperanto en Britio.
  38. 1 point
    Ne gravas kian Tim vi havos.. vi multe lernos kaj multe amuzos vin ĉiaokaze. 🙂
  39. 1 point
    After a successful Lernu and Lernu Plu at the end of March, we've set up another session, this time in June! Anna Lowenstein (Lernu) and Harry Barron (Lernu Plu) will be at EAB's headquarters leading FREE sessions on June 15-16. Both are very experienced teachers and are in regular contact with new learners. You're in good hands! Details
  40. 1 point
    Update 85 (April 2019) has just been distributed to members. This means that Update 84 (January 2019) is now publicly downloadable.
  41. 1 point

    Version 1

    11 downloads

    Update 85 from April 2019
  42. 1 point
    English. I did French to A-level (age 18) and German as part of my degree. I wouldn't say that I can speak either of them, but I can watch German TV and get almost every word, and I can communicate in German if I have to, but always painfully aware of how many mistakes I am making. I started when I was about 15, but only really made a serious effort when I turned 18 and joined JEB (the young-adult wing of EAB). I was interested in the idea of a constructed language and how that might work. But mostly because I don't really have the patience to learn all the hundreds of little rules and endings and so on that you need to really master another language. I can remember a time in my first year of uni where I got back an essay I'd written in German that was covered in red ink with all my little mistakes - although the meaning was clear, a good proportion of the endings and articles were wrong. On the very same day, I'd asked @Tim to help me with something I'd written in Esperanto, and his response was something along the lines of "you made one mistake here, and this part could be worded more eloquently, but otherwise it's pretty much perfect". I have a good collection of Esperanto music, which includes some of my favourite albums - so they get listened to a lot, and I go to a local meetup once a month. I have a few friends that I chat to online in Esperanto sometimes. Otherwise, not a huge amount. My knowledge is pretty good, but I often stumble over my words when I speak - nothing that wouldn't be fixed by a few weeks' regular practise. I don't have the feeling of being self conscious about making mistakes in every single sentence like I do in German. It's mostly a niche hobby, and is likely to stay that way. The main incentives that people have to learn a foreign language (economic, romantic, etc) don't really apply to Esperanto, so it's really only people with an interest in languages for their own sake who learn it. Esperanto is an international language, by multiple definitions. English is also an international language, by some (but not all) of the same definitions and by some other definitions too. That it is a successful general-purpose constructed language. By successful I don't mean that it achieved whatever lofty goals its early speakers may have had for it, but that it has a sizeable community. Something like Pandunia doesn't really have a community beyond its own official groups. The only other constructed language that I might consider "successful" by that definition is toki pona, but that isn't a "fully-fledged" general-purpose language in the same way. No. It's just a hobby: something I do, not something I am.
  43. 1 point
    Have you never been to an Esperanto event abroad? We'd like to help you take those first steps and are offering £200 towards your costs to participate in Somera Esperanto-Studado in Slovakia. It's an an event from July 12 to 20 and encompasses a mix of classroom activities (for all levels), tourism, and socialising -- all in Esperanto, of course! Details about our scheme
  44. 1 point
    https://esperanto.org.uk/find-esperanto-speakers/
  45. 1 point

    Version 1.0.0

    16 downloads

    Update 84 from January 2019
  46. 1 point
    until
    A FREE session for total new beginners learners at EAB's headquarters, led by Maurizio Giacometto. This course is perfect for people who have only done a little bit of Esperanto but who haven't necessarily finished a course. It's not been that long since Maurizio was a beginner himself and now he is the editor of EAB's newsletter and is certified at C1 level, so you'll be in good hands from somebody who knows very well what it's like to take your first steps into Esperanto. Details and sign-up form.
  47. 1 point
  48. 1 point
    En antaŭa numero de Esperanto en Skotlando mi uzis la vorton “kabeiĝis”, sen klarigi al la legantoj kion ĝi signifas. Amiko retpoŝtis al mi kaj plendis: “se vi uzas vortojn kiel kabeiĝi, mi kabeiĝos”. Mi pardonpetas al nia amiko pro mia uzo de tiu vorto senaverte, kaj por tiuj kiuj ne estas familiaraj kun Kabe, kaj la verboj “kabei” aŭ “kabeiĝi” kreitaj “honore” al li, mi volas skizi ĉi tie la atingaĵojn de Kabe, kaj laŭ mia eblo, la originon de la vortoj, kiuj aludas al lia ŝajne subita forlaso de la Esperanto-movado en 1911, kaj signifas do “fari kiel Kabe”. Kazimierz Bein (1872-1959) Kazimierz Bein (lia pseŭdonimo, Kabe, venis de la komencaj literoj de liaj nomoj) naskiĝis en 1872 en la urbeto Sierzno apud Lodz en la nuna Pollando, tiam parto de la carisma Rusa Imperio. Lia patro Aleksander en 1863 partoprenis la malsukcesan Januaran Insurekcion por la sendependiĝo de Pollando. Kazimierz kiel studento en 1891 ankaŭ aktivis en la kontraŭcarisma movado. Pro sia konspirado, la juna Bein, same kiel lia patro, estis arestita, kaj kiel puno estis ekzilita al Civinsk, apud Ekaterinburg en Ruslando mem, kien ankaŭ ekziliĝis la patro Aleksander preskaŭ 30 jarojn antaŭe. (Kazimierz Bein denove en 1944 estis aktivonta en la Varsovia Insurekcio kontraŭ la nazia armeo.) Post la punrestado, Kazimierz decidis resti en la proksima urbo Kazan’, kaj studi en la universitato tie. Diplomiĝinte pri okulkuracado, li revenis en 1900 al Varsovio kaj ekposedis postenon en la medicina instituto pri tiu fako. En 1903 li esperantistiĝis, sed tio ne estis lia unua sperto pri Esperanto. En 1887, kiel lernejano, li jam aŭdis pri la lingvo, kiam kolego lia aĉetis la unuan lemolibron. Kune, Bein kaj la aliaj knaboj mokis la lingvon, kaj precipe kelkajn sufiksojn kiujn ili trovis maldecaj! Kabe poste diris ke li fakte trovis la versaĵojn en la libro “ĉarmaj”, kaj li eĉ “en sonĝo princinon vidis”! (Aludo al la teksto de unu el la poemoj de Zamenhof, traduko de Heinrich Heine.) Ĉiaokaze li kiel knabo ne plu interesiĝis pri la lingvo. Tamen 16 jarojn poste li ree interesiĝis kaj demandis al si pri kiu estas tiu D-ro Zamenhof, okulisto en Varsovio kiel li, kiu ekis lingvon. Li ricevis de amiko kelke da materialo, kaj post pluraj horoj da studado, li libere komprenis ĉiajn esperantajn tekstojn, sen helpo de vortaro, eĉ. Tiel komenciĝis 7 jaroj da forta kaj sindona laborego por Esperanto. Kabe tradukis literaturaĵojn el pluraj lingvoj kaj verkis kaj faris aliajn kontribuojn al la Esperanto-movado dum eble 4-5 horoj ĉiutage, kaj lia lasta granda verko estis la Vortaro de Esperanto, en kiu unuafoje ĉiu esperanta vorto estis difinita en Esperanto, tiel formiĝanta la bazon por la pli postaj Plena Vortaro kaj Plena Ilustrita Vortaro. Kabe ĉiam estis sia propra persono kun propraj sintenoj kaj ideoj. Kontraŭ la harfendemo kaj pezaj stilaj konsiloj de Louis de Beaufront, la estonta idisto kiu tiam ludis gravan rolon kiel lingva konsilanto en la Esperanto-movado, Kabe instinkte evitis nenecesajn afiksojn kaj kunmetitajn formojn. Pli poste, tia sama sinteno pri “neceso kaj sufiĉo” estos konscie proponata de Rene de Saussure, kaj entuziasme aprobata de la esperantistaro, liberiĝinta post 1907 desub la morta mano de la stila influo de de Beaufront. Bein plejparte ne verkis originalaĵojn, pro sia konvinko ke la lingvo multe pli profitas el la traduklaboro, ĉar per tio la tradukanto ne povas eviti malfacilaĵojn, kaj devas trovi por ili la plej taugan esprimmanieron. Kabe opiniis ke “por havi bonan stilon, nepre estas necese koni minimume tri diversajn lingvojn, al si malparencajn”, kaj ke por la simpleco de sia stilo li dankis al sia rusa instruisto, kiu ne toleris du akcesorajn frazojn sinsekve. Kabe ankaŭ ne ĝoje toleris idiotojn. Laciĝante pri la ĉiama propagandado ke tiu aŭ alia grupo de homoj “devus lemi Esperanton” por solvi la problemojn de la mondo, kiun li aŭdis de personoj kiuj mem ne bone regas Esperanton, li rebatis en 1906 “Esperanton plej necese devas lemi la Esperantistoj mem!” Nuntempe mi supozas, ke tiajn homojn kiujn li kritikis ni hodiaŭ nomus “fluŝaj” (flua + fuŝa = fluŝa), sed finfine Esperanto estas komunikilo, ne konkurso. Perfektemo, jes; eĉ aroganto, foje, jes, absolute; sed ofte ankaŭ honesta realismo; tiaj estis liaj trajtoj. Vortaro de Esperanto: Apogeo de la verkaro de Kabe En 1911, Kazimierz Bein forlasis la E-movadon. Li simple malaperis de la publika okulo. Lia foresto apenaŭ estis menciata en la esperanta gazetaro. En sekvantaj jardekoj lia rezigno, pro manko de informo, akiris enigman karakteron. En poemo de Kalman Kalocsay, estis demandite “Kia mister-malica forto / Vin povis preni de ni rabe?” (“Rimportretoj”, 1931). Li apenaŭ povis scii, car tute mankis detaloj. En la pionira tempo kun la tiamaj grandiozaj esperoj estis nekompreneble, ke iu tiel grava gvidanta personaĵo simple senaverte foriru. Ĝi estis taksata preskaŭ kiel perfido, kaj en la tiama etoso oni simple ne diskutis tiajn aferojn, kaj precipe ne publike. En la verkoj “Historio de la Lingvo Esperanto” (1927) kaj “Vivo de Zamenhof” (1920) de Edmond Privat, la fakto ke Kabe rezignis pri la E- movado simple ne aperas, malgraŭ lia alta rango en la organizo (vicprezidanto de la Lingva Komitato) kaj lia eminento en la lingvo. Pli poste, Marjorie Boulton en sia biografio de Zamenhof (“Zamenhof: Creator of Esperanto”, 1960) mencietas la kontribuon de Bein, sed brosas sub la tapiŝon iajn pravigojn aŭ kialojn rezigni kiel “verŝajne ... privataj”. Do, kial Kabe kabeis? Unu ŝlosilo al pli bona kompreno de la fono malantaŭ tiu evento estas eble trovebla en intervjuo kun li kiun faris en 1931 Jean Forge (pseŭdonimo de la verkisto Jan Fethke). Kabe en 1931 ne bedaŭris sian rezignon. Li diris “Mi ne estas plu Esperantisto ... eĉ mi havas ideojn tute nefavorajn al Esperanto”. Sed pri ĝuste kiuj tiuj nefavoraj ideoj estis, oni devas legi inter la linioj, ĉar Fethke ne volonte enlasas nin en sian konfidencon, montrante la tiaman nervozecon pri ia informo potenciale nefavora al la lingvo. Fethke diras, ke el la duhora diskutado pri lingvaj demandoj, kiu zumis en la oreloj post la intervjuo, li “bedaŭrinde ne povas ... citi”. Kia domaĝo por la nunaj historiistoj! Buŝumetoj tamen eskapas: “Esperanto ne progresas ... ili restas la samaj, kvazaŭ mi forlasus hieraŭ Esperanton; nenio ŝanĝiĝis, ili parolas, paroladas, paroladas ĉiam la samon, ĉiam la samon ... la esperantistoj, jes ili havas multajn mankojn”. Kaj reen al la muelado de la temo de 1906: “antaŭ ĉio, ili ne scias sian lingvon!” Kaj, pli hereze, la sinteno kiun Fethke resumas kiel sekve: “lam venos, li pensas, nova geniulo, kiu kreos la veran solvon de la lingvo-problemo. Esperanto ja ne estas tiu ĉi solvo. Eble ĝi ... venos baldaŭ, eble post 100 jaroj”. Bedaŭrinde mankas detaloj pri ia eventuala pravigo en la vortoj de Kabe mem. Ĉu, laŭ la opinio de Kabe, la lingvo mem kulpas pri la “malprogreso” de Esperanto? Kabe certe iam volis reformi Esperanton. En skizo pri Esperanto-literaturo en 1956, Vlastimil Novobilsky citas el iuj rememoroj de Kabe kies fonto tamen evitis nian esploradon: “Mi venis al la firma konkludo, ke diversaj reformoj estas neeviteblaj en Esperanto kaj mi prezentis miajn proponojn al la Doktoro. Kun miro mi konstatis, ke li ne estas ravita kaj ke li ne volas akcepti ilin. ‘Terura konservativulo’, pensis mi, ‘mine plu diskutos kun li pri la reformoj; baldaŭ li komprenos sian eraron, kaj bedaŭros, ke li ne adoptis pli frue miajn proponojn’.” Novobilsky diras “ĉi tiuj vortoj [de Kabe] estis skribitaj en la jaro 1909”. Do, ĉu Kabe rezignis pri Esperanto pro sia reformemo? Laŭ la artikolo de Novobilsky, tio estas la implico. Miaopinie tio eble ne estis la sola aŭ unua afero en lia menso. En la rememoroj cititaj de Novobilsky, Kabe diras, parolante pri tiu okazaĵo kiam li proponis reformojn al Zamenhof, ke li faris tion “tradukinte du rakontetojn”. Oni povas do supozi ke tiu okazaĵo estis pasinta okazaĵo jam en 1905-6, post liaj tradukoj de “La fundo de l’ mizero” (1904) kaj “La interrompita kanto” (1905), kaj antaŭ “Pola Antologio” (1906). Ne nepre temas do pri aktuala opinio de 1909, do eble reformo ne estis la plej aktuala disputtemo por Kabe kiam li forlasis la movadon en 1911. Dermod Quirke aldone opinias pri la teksto ke “Liaj komentoj en 1909 estis ŝercaj, kaj certe la vortelekto sugestas sinmokon, sed humuro estas ĉiam riska afero en Esperanto”. Novobilsky ankaŭ aludas al eblaj personaj malpaciĝoj kun Grabowski kaj Zakrzewski, kaj tio estis verŝajne parto de la historio. Sed ankaŭ eble malkonsentoj kun Zamenhof, kvankam tiu iomete tabueta sugesto ne estas eksplicite menciita de Fethke en la intervjuo de 1931. Tamen Kabe certe plendis tiam, ke por Zamenhof “la tuta lingvo por li estis nur rimedo ... ĉiam estis grava nur la ideo, tiu lia homaranismo, ĉion alian li toleris, car li devis”. Ŝajnas ke Kabe eble ne dividis la religia-filozofiajn antaŭecojn de Zamenhof, kiuj en 1911 pli kaj pli surfaciĝis en la iomete internen-rigardanta etoso tuj post la Ido-skismo. Kaj Kabe silentis ĉar li ne volis damaĝi la ideon de internacia lingvo. Do, la kialoj de Kabe por la rezigno estis kompleksaj, kaj verŝajne ill enhavis ĉiujn jam menciitajn aspektojn: la reformemo, la malpacienco kun la (liaopinie) malalta intelekta nivelo kaj propagandaj pretendoj, kaj fine malentuziasmo por la persona ideologio de Zamenhof. Kabe fariĝis mistero car ni tiam ne pretis priparoli la malfacilajn temojn kiujn lia rezigno levis. Ni povas bedaŭri la mankon de liaj honestaj konsiloj dum tiu sekvanta grava periodo, sed Kabe ankaŭ volis dediĉi sian vivon al kuracado, kaj ne al Esperanto. Kiu rajtas plendi pri tio? Tamen, la Esperanto-kariero de Kabe havas ankoraŭ unu plian ĉapitron. En 1956, li malkabeis! Kaj la homo kiu revenis al la movado estis eble pli humila. Intertempe, la Esperanto-movado ankaŭ ŝanĝiĝis dum tiuj 45 jaroj de lia memekzilo. Ŝajne plaĉis al Kabe la nova emfazo. Esperanto plenaĝiĝis kaj funkciis. Komenciĝis malaperi la naiva finvenkismo de la fruaj jaroj. Ĝi provizis praktikajn eblecojn por internaciaj amikecaj rilatoj, ege bezonataj dum tiuj jaroj de la malvarma milito. Precipe tian agadon Kabe aprobis kaj kuraĝigis. Bedaŭrinde Kabe ne postvivis sufiĉe longe por vidi la Jubilean UK de 1959 en Varsovio, kiun li ege sopiris ĉeesti. Ĉi-jare estas la 130a datreveno de la naskiĝo de Kabe. Eble li meritas esti pli ol enigmo.
  49. 1 point
    Hi Tim To be honest I found Duolingo tedious after covering 3/4 of the full esperanto tree. Every now and then I go back to try to carry on. Personally more than anything I find the phone app (IOS) a real drag - to complete a single lesson you have to answer about 50 questions and to complete a Level would be around 50 * 5 = questions. Its an epic ride to complete the full tree!! 250 * 25 -ish levels --- thats a lot!! I'm currently part way through COMPLETE ESPERANTO by Tim Own and Judith Meyer - this includes much longer length real-life audio. Another good thing about the audio is that you can do is slow the play-back or speed it up if you really want to test yourself. I can't believe it but I actually gone back to using the Memrise app ( a bit like flash cards) because its easy and all the lessons are in smaller chunks so I can fit this much more easily if I don't have much time or feeling tired for example. I'm also part way through Karlo by Edmond Privat (Facila Legolibro) - each chapter is a step up after the one before. Its a push to get through but I have an onklino friend from edukado.net who helps me through each chapter. As a reward for eventually reading the book, she's going to send me a copy of William Auld's new PAŜOJ AL PLENA POSEDO. The sooner I get to that level the better. I tried lernu.net but ran out of motivation by chapter 10 and as a complete beginner I didn't know where or how to start with lerni !! I guess thats another story bu I'm ok now of course. Mostly on a social front, I had been arranging Skype meetings for practice live conversation / activities / even lessons at one point. Thats slowed down now but hope to pick that up again once I'm about half way through the new EAB book So basically, the above is how I keep going Cheers Matio
  50. 1 point
    Eh, who knew? The font doesn't contain the accented characters (https://fonts.google.com/specimen/Lato) and yet everything was displaying correctly in most parts of the site. Haven't a clue what's going on unless by fluke the relevant characters in the substitute fonts happened to look very similar at certain font weights. Rather than mess around, I've dropped Lato as the site font and replaced it with one which supports Esperanto characters.
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue. By using this site, you agree to our Terms of Use. Please familiarise yourself with our Guidelines for posting and consult our Privacy Policy to ensure that you're happy with how we use your information.